کمی برای سادگی ام...
- نویسنده موضوع Artmis.a
- تاریخ شروع
parnia
New member
نمیدانم چرا امشب
[FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]دلم شور غمی دارد [/FONT][FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]نمیدانم چطور گویم: [/FONT][FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]غریبی عالمی دارد[/FONT][FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]زبانم باز میگوید[/FONT][FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]که گویم :«زندگی زیباست[/FONT][FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]ولی دست قلم گویا [/FONT][FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]دل پرماتمی دارد[/FONT]
parnia
New member
سخن با که توان گفت کجا کو محرم رازی که تا زخمی ز دل بردارد ومرهم نهد بر آن؟ من همچون شمع گریان سوختم در آتش حسرت نشد پروانه یی بر گرد این آتش ببازد جان ندیدم دیده یی از مهر ریزد قطره ی اشکی ندیدم از وفا دستی که با دستان بیامیزم من این آوای دردم را کجا خوانم؟ |
parnia
New member
چه غم انگيز است زندگی.
چه غم انگيز است بار سختی ها را به تنهايی به دوش کشيدن و رنج ها را در سکوت و انزوای محض گريستن.
و چه تلخ است خنده آن زمان که می خندی تا گريه هايت را پنهان کنی
.و چه سخت است آرام و بی صدا در درون خود شکستن و چه عجيب است زندگی−همان کودکی که ما را بسان عروسکی بازيچه خود قرار داده
و هر زمان به سويی می کشد−
و تو آن زمان که رنج ديگران بر اندوهت می افزايد اما هيچ کس از رنج تو آگاه نيست،
آن زمان که در اوج اندوه پناهی جز سايه گاه ديوار سرد و خا موش نمی يابی،آن زمان که بار غصه بر شانه هايت سنگينی می کند
و انتظار کمک هيچ گاه به پايان نمی رسد،آن زمان که آرزوها را در گور سرد خاطرت دفن می کنی و
بر چهره ات سيلی می زنی تا زير ضربه های غم،خم به ابرو نياوری،آن زمان که صدای گنگ و مبهم خنده در گلويت می شکند
و بر سر بغض های کهنه ات هجوم می آورد اما دستی نيست تا گره از بغض هايت بگشايد،
آن زمان که در کوچه پس کوچه های تاريک زندگی ات تک ستاره ای فا نوس راهت نيست،
آن زمان که هيچ کس صدای فرياد های بی صدايت را نمی شنود،
آن زمان که هيچ کس تو را حس نمی کند و آن زمان که هم زبان تو همدل ديگری است،
تنهايی را با تمام وجود حس می کنی.
چه غم انگيز است بار سختی ها را به تنهايی به دوش کشيدن و رنج ها را در سکوت و انزوای محض گريستن.
و چه تلخ است خنده آن زمان که می خندی تا گريه هايت را پنهان کنی
.و چه سخت است آرام و بی صدا در درون خود شکستن و چه عجيب است زندگی−همان کودکی که ما را بسان عروسکی بازيچه خود قرار داده
و هر زمان به سويی می کشد−
و تو آن زمان که رنج ديگران بر اندوهت می افزايد اما هيچ کس از رنج تو آگاه نيست،
آن زمان که در اوج اندوه پناهی جز سايه گاه ديوار سرد و خا موش نمی يابی،آن زمان که بار غصه بر شانه هايت سنگينی می کند
و انتظار کمک هيچ گاه به پايان نمی رسد،آن زمان که آرزوها را در گور سرد خاطرت دفن می کنی و
بر چهره ات سيلی می زنی تا زير ضربه های غم،خم به ابرو نياوری،آن زمان که صدای گنگ و مبهم خنده در گلويت می شکند
و بر سر بغض های کهنه ات هجوم می آورد اما دستی نيست تا گره از بغض هايت بگشايد،
آن زمان که در کوچه پس کوچه های تاريک زندگی ات تک ستاره ای فا نوس راهت نيست،
آن زمان که هيچ کس صدای فرياد های بی صدايت را نمی شنود،
آن زمان که هيچ کس تو را حس نمی کند و آن زمان که هم زبان تو همدل ديگری است،
تنهايی را با تمام وجود حس می کنی.
و چه غم انگيز است تنهايی
setayesh71
New member
می ترسم از علاقه ای که نمی دانم آخرش چه می شود ؟
می ترسم از چشمهایی که نمی دانم قرار است چه وقت به رویم بسته شود ؟
می ترسم از سخن ناگفته ای که نمی دانم گفتنش دردناک تر است یا نگفتنش ؟
می ترسم از توئی که نمی دانم نگاهت را به پای کدامین حس بگذارم ؟
و می ترسم از خودم که نمی دانم این احساس سرکش قرار است کجا به زمینم بزند ؟
( بچه ها من خیلی کم شده یه نوشته ای از خودم بنویسم ولی این از خودمه همین الآن به ذهنم رسید لطفا نظرتونو راجع بهش بگین )
می ترسم از چشمهایی که نمی دانم قرار است چه وقت به رویم بسته شود ؟
می ترسم از سخن ناگفته ای که نمی دانم گفتنش دردناک تر است یا نگفتنش ؟
می ترسم از توئی که نمی دانم نگاهت را به پای کدامین حس بگذارم ؟
و می ترسم از خودم که نمی دانم این احساس سرکش قرار است کجا به زمینم بزند ؟
( بچه ها من خیلی کم شده یه نوشته ای از خودم بنویسم ولی این از خودمه همین الآن به ذهنم رسید لطفا نظرتونو راجع بهش بگین )
آخرین ویرایش:
akhbar
New member
به نظرم استعداد خوبی داری, ادامه بده . چون زیباست
