♥ ♥ ♥ ♥ دوســـتــــــی به قـــصــد ازدواجـــ ـ ـ ـ ـ ـ ؟! ♥ ♥ ♥

[امیر سالار]

بنظر من اینجور دوستی ها بعد از سن 20 سالگی اشکال نداره به شرطی که توش رابطه جنسی نداشته باشن بقیه پیشامدها قابل حل هست یا از هم خوششون میاد ازدواج میکنن یا واسشون یک تجربه ی با ارزش میشه چون الان دیگه زمونه ای نیست که بشه بدون شناخت ازدواج کرد........

در مورد اشاره به سن و سال دقت بکنید حتما!!!!!!!! خوششون میاد ازدواج میکنن نمیاد تجربه میشه؟؟؟؟ واقعا همچین تفکری رو دارید؟؟؟؟ آیا به تبعاتش فک کردید؟؟؟؟ پس چرا اکثر مراجعات به روانشناسان در مورد مسایل عاطفیه؟؟؟؟ اگه اینطوریه که شما میگید چرا همه نمیتونن به راحتی کنار بیان؟؟؟؟

 

[ps2020]

این مدل پیشنهادی شاید برای چند سال دیگه قابل اجرا باشه اما عملا برای بافت سنتی جامعه قابل تجویز نیست... وقتی مدل ارائه میدیم باید حواسمون به اجرایی بودنش هم باشه ...روی کاغذ خیلی خوبه ولی پیاده سازیش شاید بعضا غیر ممکن باشه.... مگر اینکه برای هر گروه مدلی ارائه بشه...

سبک سنتی هم مزایا و معایب خاص خودشو داره....که البته اشاره کردید به اتمام نامزدی در صورت پسند نکردن که این موضوع عملا دیده نمیشه و اگر خانواده ای نامزدی رو بهم بزنه تبعاتش گرون تموم میشه...... باز هم به درد حال حاضر نمیخوره

آیا واقعا راهی هست؟!!! منکه گیج شدم :|
واقعا از دور همه چی خوبه اما تا نزدیک نشی نمیفهمی... واسه همچین انتخابی هم باید قبلش آشنا بشی که بقول شما ..بافت سنتی جامعه...................

 

[leylii]

دوست خوبم اینقدرا که شما موضوعو ساده کردین هم نیست..... شما اگر تو رابطه با یه فرد مهر طلب گیر بکنید قطعا چسبندگی عاطفی زیادی رو باید تحمل کنید و کات کردن با همچین آدمی به نظر کار راحتی نمیاد.... در ثانی وقتی رابطه تموم میشه طرفی که پس زده میشه و بهش نه گفته میشه با انبوهی از"چراها"تنها میمونه و عزت نفس و اعتماد به نفسش به شدت تضعیف میشه حالا من از وابستگیهای عاطفی فاکتور میگیرم که چه به سر آدم میاره.... اینطوری که شما گفتید این استایل روبات گونه اس،آدما پیچیدگی زیاد دارن و پذیرش این موضوع برای هر کسی امکان نداره

دقیقا موافقم ..حرفتون درسته و متینه کاملا

 

[امیر سالار]

منم نظرمو راجع به شروع کردن یا نکردن و روند رابطه عاطفی میگم

به نظرم در مورد شروع رابطه طرف پسر اول باید توانمندیهای اقتصادی و تناسب فرهنگی و خانوادگی رو قبل از ابراز علاقه اش در نظر بگیره و باید مشخص بشه وضعیت شغلیش چه شکلیه یا چن سال آینده میخواد چه شکلی باشه... بعد از این موضوع قطعا به جذابیت فیزیکی طرف دقت کنه تا بعدها جمله ی معروف"بهتر از توها برای من بود"پیش نیاد... خوب اینا فاکتورایی بود که به چشم میاد و سریع قلبل بررسیه...اما موضوع شخصیت و منش فرد باید بررسی بشه و قطعا باید رابطه ای شروع بشه....اینجا به نظرم چند نکته باید گفته بشه اولا با"بچه جماعت سرمایه گذاری عاطفی نکنید"منظور آدمی که دغدغه هاش به پختگی نرسیده و به قول معروف به فکر در رفتن نیست.... در حین رابطه حتما باید شاخکاتون فعال بشه و رو بعضی چیزا حساس باشید خصوصا رو جنبه های شخصیتی طرف مقابل(درونگرا برونگرا بودن-پر جنب و جوش یا آروم بودن و مسایل از این دست)،برخوردهای حضوریش،میزان احترام به نفسش،کم و کیف تعاملات خانوادگیش،ابراز خودش،میزان دغدغه مندیش،اگر احیانا رابطه ای داشته میزان درگیری به رابطه قبلیش و مسایل این چنینی.... اینکه باید مشخص باشه هدف رابطه چی هست به لحاظ"امنیت دادن"به رابطه لازم به نظر میرسه یعنی باید بگید هدفتون چی هست اما این نکته رو در نظر داشته باشید که نگذارید طول رابطه اونقدر طولانی بشه که هیجانات عاطفی به رابطه سایه بندازه و اگر احیانا مشکلی پیش اومد نتونید جدا بشید یا سخت و با هزینه جدا بشید... در طول این مدت به قول معروف از عشوه گری و جلب توجه بشدت پرهیز کنید تا دلبستگی بوجود نیاره... معاشرتها حتما"حضوری"باشه...مطمئن باشید خیلی زود میتونید زیر و بم رفتار طرفو بفهمید در صورتی که یک شرلوک هولمز بازی در نیارید و صبور باشید دو بر چسب نزنید سه خودتون واقعا آدم استانداردی باشید..... بعد از بررسی این جوانب و با تیک خوردن همشون دیگه مشکل بزرگی سر راه نیست و باید خانواده ها رو در جریان گذاشت...


این کلیتی از شمای رابطه عاطفی تو ذهن من بود که گفتم....

 

[leylii]

[FONT="]با اينکه نمونه هاي موفقي از اين دوستي ها با سرانجام ازدواج شنيدم ولي به شخصه با هر نوع دوستي تحت هر عنواني مخالفم[/FONT][/B][FONT="]( حالا خيليا ميگن چقد امل و دمده!!!:sarma[/FONT][FONT="][/FONT][/B]
[/RIGHT] [RIGHT][B][FONT="]ولي مطمئناً بدترين نوع ازدواج، ازدواج بدون شناخته[/FONT]​

[FONT="]پس بهتره قبل از ازدواج بين دو طرف معاشرتايي باشه ، که بهتره اين معاشرتا به عنوان آشنايي باشه نه دوستي! و با اطلاع خانواده[/FONT][/B]
[/RIGHT] [RIGHT][B][FONT="]چون معمولا خيلي از آقايون وقتي ميخوان با دختري دوس شن طوري نشون ميدن که قصدشون ازدواجه ولي بعدا با بهونه هاي مختلف زير حرفشون ميزنن[/FONT]​

[FONT="]سبک سنتي ازدواج هم خوب بود که دو طرف مدتي با هم نامزد بودن بعد اگه مشکلي نداشتن عقد و ازدواج[/FONT][/B][/RIGHT] [RIGHT][B][FONT="]و اينکه وقتي خانواده اي با وصلتي مخالفن مطمئناً دلايلي دارن که بايد به اون توجه کرد و بهش بها داد و نبايد احساساتي عمل کرد[/FONT]​

نظر منم مثه ساحل می مونه :riz304: :riz304:

 

[امیر سالار]

این نکته رو هم بگم که ذهنیت"عاشق شدن"برای ازدواج کردن رو به خاک بسپارید..... متاسفانه تجربه ها و آموزه های اجتماعی از شعرهامون بگیر تا فیلم ها همگی به این موضوع دامن زدن که حتما باید عاشق شد تا ازدواج کرد در حالیکه اصلن اینطور نیست... پس این ذهنیت رو هم ترمیم کنیم:rose:

 

[امیر سالار]

همونطوریکه افراد برای شروع رابطه مهارتهایی رو یاد میگیرن برای خروج از رابطه هم باید مهارتهایی رو بلد بود تا با حداقلترین هزینه رابطه به اتمام برسه... نحوه ی پذیرش این موضوع هم لازم به نظر میرسه چون خیلیها تو این جامعه"شیاد عاطفی" هستن و حتی لذت میبرن تا هر چه داشتید و نداشتید رو به غارت ببرن پس باید آگاه بود و تاوان نداد...

اگر مجالی بود و فرصتی روی این موضوع هم تمرکز کنیم...

دوستان روانشناس خیلی کم لطف تشریف دارن..."ذکات علم نشر آنست" متاسفانه همه سرسام علم گرفتن ...کارشناسی بخون... ارشد بخون... دکتری بخون... بالاخره که چی؟؟؟ چرا اینجا داری بحث میکنی برو سر درست کنکور داری... هم اینا به جای خود ولی توئه دوست روانشناسم که چندین ساله فعالیت داری تو این عرصه یه پست چند خطی بیشتر از چند دقیقه وقتتو نمیگیره ولی همین چند خطتت شاید یه زندگی رو نجات بده...... ما راهی غیر از یادگیری نداریم......

همگی سهیم باشیم


:riz304:

 

[ساحل]

این مدل پیشنهادی شاید برای چند سال دیگه قابل اجرا باشه اما عملا برای بافت سنتی جامعه قابل تجویز نیست... وقتی مدل ارائه میدیم باید حواسمون به اجرایی بودنش هم باشه ...روی کاغذ خیلی خوبه ولی پیاده سازیش شاید بعضا غیر ممکن باشه.... مگر اینکه برای هر گروه مدلی ارائه بشه...

سبک سنتی هم مزایا و معایب خاص خودشو داره....که البته اشاره کردید به اتمام نامزدی در صورت پسند نکردن که این موضوع عملا دیده نمیشه و اگر خانواده ای نامزدی رو بهم بزنه تبعاتش گرون تموم میشه...... باز هم به درد حال حاضر نمیخوره

[FONT=&quot]حرف شما کاملا متين[/FONT][FONT=&quot]
[/FONT][FONT=&quot]نميشه رفت به خانواده ها گفت بابا مامان من و اين آقا پسر قصد ازدواج با همديگه رو داريم حالا واسه آشنايي بذاريد يه مدت ما با هم باشيم[/FONT][FONT=&quot]
[/FONT][FONT=&quot]ولي اگه از طريق خانواده ها جلو برن و خانواده ها هم ديد بازي به مساله داشته باشن دو نفر ميتونن بدون اينکه اقوام با خبر باشن تحت نظارت خانواده ها مدتي رو واسه آشنايي با هم معاشرت داشته باشن، چيز غير رسمي تر از نامزدي[/FONT][FONT=&quot]
[/FONT][FONT=&quot]قبلا ديد بهتري به نامزدي وجود داشت، متاسفانه الان انگار مشروعيتشو از دست داده( لا اقل تو شهر ما که اينطوره)، و اگه يه نامزدي به هم بخوره واسه خيلي ها حکم طلاق رو داره[/FONT][FONT=&quot]
[/FONT][FONT=&quot]ولي به هر حال بايد يه جوري آشنايي صورت بگيره[/FONT][FONT=&quot]
[/FONT][FONT=&quot]دوستي که منتفيه[/FONT][FONT=&quot]
[/FONT][FONT=&quot]آشنايي هم که ميگيد تو جامعه ما اجرايي نميشه[/FONT][FONT=&quot]
[/FONT][FONT=&quot]نامزدي هم که عواقب خاص خودش رو داره[/FONT][FONT=&quot]
[/FONT][FONT=&quot]به نظرتون مدلي وجود داره که بي نقص باشه و با بافت ناهمگون جامعه مون کاملا سازگاری داشته باشه؟؟؟[/FONT][FONT=&quot]
[/FONT][FONT=&quot]منظور من بيشتر افراد ميانه جامعه ست، و گرنه پدر مادرايي با ديد بسته و متعصب و يا کاملا بي قيد حسابشون جداست و نحوه برخورد باهاشون فرق ميکنه[/FONT][FONT=&quot][/FONT]​

 

[ps2020]

سلام و تشکر میکنم ازتون امیرسالار...
نمیدونم چی میخونین،چند ساله تونه و چقدر مطالعات یا تجربه ی شخصی دارین تو این زمینه، ولی... با خوندن متناتون لذت میبرم...

حالا که کلیاتو گفتین دوس دارم بیشتر سوال بپرسم....
ان شا الله تو فرصتای بعدی

 

[melinaa]

چی چیو قابل حله خواهر من؟؟؟
مورد داشتیم طرف تا 3بار پای خودکشی رفته(دختر) بخاطر اینکه پسره تهش نخواسته باهاش بمونه.... و
مورد داشتیم طرف کارش به تیمارستان کشیده (پسر) بخاطر اینکه خانواده ی دختر رضایت به ازدواج ندادن !!!!!!!

منم باهات موافقم...
وریییییییییییی لایکککککککک
بنظر من همه چی فقط و فقط و فقط با نظارت خانواده قابل حله...
فقط..
تجربه داشتم که میگم
بچه ها همه ماتو این سن احساسی عمل میکنیم..خودتون اصلا همینجوری نرید طرف دوستی چون ضربه میخورین.اگه خواستید حتی دوست هم بشید به مامانتون یا باباتون بگید.چه اشکالی داره.بهش بگید که فرضا از کسی خوشتون اومده و دوس دارین باهاش ازدواج کنین.همه قابل اعتماد نیستن حتی اونیکه شما 3 سال هم باهاش دوستید.اومدیمو شما به خانواده هواتون نگفتینو اونم از این موقعیت سواستفاده کرد..
بچه ها تواین دور و زمونه فقط باید چشم و گوشتون باز باشه..نه اینکه ببندینو بگین طرفو دوسش دارمو براش بجنگین..حتی اگر خیلی هم دوسش دارین باید جوانب دیگشو بسنجین..بیاین اینجا شعار ندیم دوستای عزیزم..چون همه چیز واقعیته...این واقعیته که 90 درصد دخترا مخصوصا احساسی عمل میکنن.فقط میخوام اینو بدونین احساس به معنای واقعیه گذشته تقریبا تو 90 درصد ازدواجا دیگه با اون معنای قبل ازدواج نیس و بعد ازواج واقعیتاس که رو میشه...حواساتونو خیلی جم کنین تو انتخاباتون...

 

[N@RVIN]

منم باهات موافقم...
وریییییییییییی لایکککککککک
بنظر من همه چی فقط و فقط و فقط با نظارت خانواده قابل حله...
فقط..
تجربه داشتم که میگم
بچه ها همه ماتو این سن احساسی عمل میکنیم..خودتون اصلا همینجوری نرید طرف دوستی چون ضربه میخورین.اگه خواستید حتی دوست هم بشید به مامانتون یا باباتون بگید.چه اشکالی داره.بهش بگید که فرضا از کسی خوشتون اومده و دوس دارین باهاش ازدواج کنین.همه قابل اعتماد نیستن حتی اونیکه شما 3 سال هم باهاش دوستید.اومدیمو شما به خانواده هواتون نگفتینو اونم از این موقعیت سواستفاده کرد..
بچه ها تواین دور و زمونه فقط باید چشم و گوشتون باز باشه..نه اینکه ببندینو بگین طرفو دوسش دارمو براش بجنگین..حتی اگر خیلی هم دوسش دارین باید جوانب دیگشو بسنجین..بیاین اینجا شعار ندیم دوستای عزیزم..چون همه چیز واقعیته...این واقعیته که 90 درصد دخترا مخصوصا احساسی عمل میکنن.فقط میخوام اینو بدونین احساس به معنای واقعیه گذشته تقریبا تو 90 درصد ازدواجا دیگه با اون معنای قبل ازدواج نیس و بعد ازواج واقعیتاس که رو میشه...حواساتونو خیلی جم کنین تو انتخاباتون...

هزار تا لایک ینی جان مطلب رو گفتی

واقعا به دور از دیدگاههای علمی و چیزای دیگه واقعیت مخوصصا تو کشور ما اینکه بیشتر این دوستیا به سرنجام نمیرسه

به قول ملینا آدم نباید نباید به هیچکس هیچکس اعتماد کامل داشته باشه و تو رابطه پیش بره به امید اینکه نهایتش دوستش به قولش عمل میکنه حتی اونایی که واقعا یکیو دوس دارن هم آخرش خیلی محتمله که بذارن و برن و به هیچی جز خود و خانوادشون فکر نکنن
هیچوقت فکر نکینم یکی گفت دوسم داره ینی دیگه همه چی حله میشه بهش اعتماد کرد واقعیت اینکه هیچکس کاملا قابل اعتماد نیست حتی تو دوستی های که با یکی از اعضای فامیله..ینی انقدر این دوستیا پایه شون سسته که با اطمینان میگم اگه برا هم بمیرن هم آخرش ممکنه چشم رو همه چی ببندن و برن..پس نباید با اعتماد محض پا رو همه چی بذارن و موقعیتهای ازدواجشون رو به امید یه سراب از دست بدن

این حقیقت 80 درصدی کشور ماست و واقعیت واقعا فقط همینه در حال حاضر

دوستی نه بهشته و نه جهنم.. اما نقطه ی عطفش مدیریت رابطه ست ...تو دوستی اگه خط قرمزا (عرف و دینمون) رعایت بشن خیلی چیزا حل میشه .. میزان وابستگی قابل کنترله تصمیم گیری عاقلانه تر و حتی جدا شدنم آسونتر و هزینه ی روانیش پایینتره

هیچوقت نباید تو یه رابطه از خطر قرمزا پیشتر رفت چون چه به ازدواج ختم بشه و چه نشه طرفین بخاطرش بهای سنگینی خواهند داد=این مهمترین نکته ی دوستی هست

 

[Leyenda]

حالا این انتخاب و دقت تو اشنایی فقط یک مرحله هست!که مرحله ی خیلی مهمیه....
اما مرحله بعدش 100برابر مهمتره. ســـــــــازش
که اگه سازش و گذشت و صبر نباشه،بهترین انتخابم که کرده باشی،مشکل ایجاد میشه.

 

[ps2020]

حالا این انتخاب و دقت تو اشنایی فقط یک مرحله هست!که مرحله ی خیلی مهمیه....
اما مرحله بعدش 100برابر مهمتره. ســـــــــازش
که اگه سازش و گذشت و صبر نباشه،بهترین انتخابم که کرده باشی،مشکل ایجاد میشه.

سلام
اونکه 100درصدددد... ولی ما فعلا بحثمون راجع به مرحله ی نخسته :black_eyed:

 

[امیر سالار]

[FONT="]حرف شما کاملا متين[/FONT][/B][B][FONT="]
[/FONT][FONT="][COLOR="#FF0000"]نميشه رفت به خانواده ها گفت بابا مامان من و اين آقا پسر قصد ازدواج با همديگه رو داريم حالا واسه آشنايي بذاريد يه مدت ما با هم باشيم[/COLOR][/FONT][FONT="]
[/FONT][/B][B][FONT="]ولي اگه از طريق خانواده ها جلو برن و خانواده ها هم ديد بازي به مساله داشته باشن دو نفر ميتونن بدون اينکه اقوام با خبر باشن تحت نظارت خانواده ها مدتي رو واسه آشنايي با هم معاشرت داشته باشن، چيز غير رسمي تر از نامزدي[/FONT][FONT="]
[/FONT][/B][B][FONT="]قبلا ديد بهتري به نامزدي وجود داشت، متاسفانه الان انگار مشروعيتشو از دست داده( لا اقل تو شهر ما که اينطوره)، و اگه يه نامزدي به هم بخوره واسه خيلي ها حکم طلاق رو داره[/FONT][FONT="]
[/FONT][/B][B][FONT="]ولي به هر حال بايد يه جوري آشنايي صورت بگيره[/FONT][FONT="]
[/FONT][/B][B][FONT="]دوستي که منتفيه[/FONT][FONT="]
[/FONT][/B][B][FONT="]آشنايي هم که ميگيد تو جامعه ما اجرايي نميشه[/FONT][FONT="]
[/FONT][/B][B][FONT="]نامزدي هم که عواقب خاص خودش رو داره[/FONT][FONT="]
[/FONT][/B][B][FONT="]به نظرتون مدلي وجود داره که بي نقص باشه و با بافت ناهمگون جامعه مون کاملا سازگاری داشته باشه؟؟؟[/FONT][FONT="]
[/FONT][/B][B][FONT="]منظور من بيشتر افراد ميانه جامعه ست، و گرنه پدر مادرايي با ديد بسته و متعصب و يا کاملا بي قيد حسابشون جداست و نحوه برخورد باهاشون فرق ميکنه[/FONT][FONT="][/FONT][/B][/RIGHT][/QUOTE]

[B][COLOR="#800000"]سلام...اشاره هایی که داشتید کاملا با حرفای من سازگاره و همونطوری که اشاره کردم در حال حاضر و با در نظر گرفتن میانگین آگاهی های عمومی جامعه مدل"به پدر و مادر بگیم"یه خورده بیش از حد روشن فکرانه به نظر میرسه کما اینکه این مدل هم وجود داره و دیده میشه اما نه برای خانواده های متعصب....یادمه ما تو دانشکدمون دو تا از دوستام که موضوع علاقه شونو به دو تا از دختر خانومای هم دانشکده ای مون مطرح کرده بودن،خیلی زود خانواده دخترا در جریان قرار گرفتن و حتی مادر دخترا بیشتر سر قرار میومد تا خود دختر ...این کاملا بستگی به تربیت خانوادگی و مقید سازی فرزندان داره...نقش پدر و مادر تو این مدل و معادله و ضریبی که میگیره بیشتر از خود پسر یا دختره چون باید این حس ایجاد بشه که اگر چنین موردی پیش اومد بیان و مطرح کنن اما در حال حاضر بعید میدونم برخورد درستی انجام بگیره ولی نسل آینده ای که من و شما باشیم امیدوارم که این مدل رو پیاده بکنن چون درست و ایده آلش همینه...

اما در حال حاضر دوستی هایی با ماهیت آشنایی و نه ابهام بهتر به نظر میرسه که این هم کااملا یه چیز مهارتی هست.....شما هیچوقت وقتی شنا بلد نیستین تو 4 متری نمیپرین وقتی گواهینامه ندارین رانندگی نمیکنین پس وقتی دید کافی به این موضوعو ندارین هرگز وارد رابطه ای نشین.... احساس تا یه حدی مجوز داره بقیه اش دست خودتونو که رابطه رو چطور مدیریت بکنید و باید بدونید که تو شرایط بحرانی که رابطه تو ابهام چه کار باید بکنید........... من همه چیز رو در سایه یادگیری میبینم و لاغیر[/COLOR]​

 

[امیر سالار]

منم باهات موافقم...
وریییییییییییی لایکککککککک
بنظر من همه چی فقط و فقط و فقط با نظارت خانواده قابل حله...
فقط..
تجربه داشتم که میگم
بچه ها همه ماتو این سن احساسی عمل میکنیم..خودتون اصلا همینجوری نرید طرف دوستی چون ضربه میخورین.اگه خواستید حتی دوست هم بشید به مامانتون یا باباتون بگید.چه اشکالی داره.بهش بگید که فرضا از کسی خوشتون اومده و دوس دارین باهاش ازدواج کنین.همه قابل اعتماد نیستن حتی اونیکه شما 3 سال هم باهاش دوستید.اومدیمو شما به خانواده هواتون نگفتینو اونم از این موقعیت سواستفاده کرد..
بچه ها تواین دور و زمونه فقط باید چشم و گوشتون باز باشه..نه اینکه ببندینو بگین طرفو دوسش دارمو براش بجنگین..حتی اگر خیلی هم دوسش دارین باید جوانب دیگشو بسنجین..بیاین اینجا شعار ندیم دوستای عزیزم..چون همه چیز واقعیته...این واقعیته که 90 درصد دخترا مخصوصا احساسی عمل میکنن.فقط میخوام اینو بدونین احساس به معنای واقعیه گذشته تقریبا تو 90 درصد ازدواجا دیگه با اون معنای قبل ازدواج نیس و بعد ازواج واقعیتاس که رو میشه...حواساتونو خیلی جم کنین تو انتخاباتون...

با کلیت حرفتون موافقم ولی پیشتر هم اشاره شد که گاها مطرح کردن این موضوع خیلی سخته کما اینکه اگر گفته بشه عالیه... پدر و مادر و تربیت اونها تو همه چیز علی الخصوص تو این موضوع نقش پر رنگی رو بازی میکنه... اینکه پدر و مادر نحوه ی اعمال محبت رو بلد باشن ...کنترلها رو درست انجام داده باشن...امنیت عاطفی به کودک و فرزند خودشون داده باشن...معیارها و الگوواره های درستی رو تبیین کرده باشن...درست آموختن و درست قضاوت کردن رو انتقال داده باشن...روی رشد اجتماعی فرزندشون کار کرده باشن و کلی عوامل دیگه..... میبینید که خیلی از چیزها میبایستی قبل از برخورد با مسئله یاد گرفته بشه و این نقش به عهده ی پدر و مادر های ماست ... حداقل خود ما با یادگیری نگذاریم فرزندان ما مثل خودمون در برخورد با مسایل تهی باشن.....

تو روانشناسی یه اصطلاحی داریم با اسم"بهره ی نوازشی" این به این معنی هست که کودک و فرزند به هر میزان که از محبت خانوادگی برخورد باشه این محبت رو از دیگران گدایی نمیکنه....خیلی از ماها برای پر کردن گسل های عاطفی خودمون وابسته میشیم و اسمش رو میگذاریم"عشق"در حالی این احساس نمود تهی بودن ما از خیلی احساساتیه که باید توی خانواده حسش میکردیم.... اینجاست که خیلیها که اهل سو استفاده و شیادی هستن میان و هر چه داشتید و نداشتید رو میبرن و شما فرو میریزید...دوستانی داشتم که تو یه رابطه ی عاطفی به شدت وابسته شده بودن و دختره بدون اینکه بگه ازدواج کرده بود و حال پسر وافعا گریه آور بود...داداش من روانشناسه گاها میاد ماجراهایی رو تعریف میکنه آدم تاسف میخوره همین چن وقت پیش بود میگفت یه دختر خانوم با حال زار پیشش اومده بود و میگفت دوست پسرش با دوست صمیمی خودش(دختر) ازدواج کرده و ایشون واقعا بهم ریخته بود....یا موردی پیش اومده بو که پسره از علاقه ی دختر سو استفاده کرده بود و ایشون رو مجاب به برقراری رابطه جنسی میکرد اسم این واقعا چی میتونه باشه؟؟؟ این آدم نماها اطراف ما هستن پس مواظب این شیادی ها باشیم و باز هم میگم"یاد بگیریم"و"یاد بدیم" حداقل برای فردای فرزندانتون

 

[امیر سالار]

هزار تا لایک ینی جان مطلب رو گفتی

واقعا به دور از دیدگاههای علمی و چیزای دیگه واقعیت مخوصصا تو کشور ما اینکه بیشتر این دوستیا به سرنجام نمیرسه

به قول ملینا آدم نباید نباید به هیچکس هیچکس اعتماد کامل داشته باشه و تو رابطه پیش بره به امید اینکه نهایتش دوستش به قولش عمل میکنه حتی اونایی که واقعا یکیو دوس دارن هم آخرش خیلی محتمله که بذارن و برن و به هیچی جز خود و خانوادشون فکر نکنن
هیچوقت فکر نکینم یکی گفت دوسم داره ینی دیگه همه چی حله میشه بهش اعتماد کرد واقعیت اینکه هیچکس کاملا قابل اعتماد نیست حتی تو دوستی های که با یکی از اعضای فامیله..ینی انقدر این دوستیا پایه شون سسته که با اطمینان میگم اگه برا هم بمیرن هم آخرش ممکنه چشم رو همه چی ببندن و برن..پس نباید با اعتماد محض پا رو همه چی بذارن و موقعیتهای ازدواجشون رو به امید یه سراب از دست بدن

این حقیقت 80 درصدی کشور ماست و واقعیت واقعا فقط همینه در حال حاضر

دوستی نه بهشته و نه جهنم.. اما نقطه ی عطفش مدیریت رابطه ست ...تو دوستی اگه خط قرمزا (عرف و دینمون) رعایت بشن خیلی چیزا حل میشه .. میزان وابستگی قابل کنترله تصمیم گیری عاقلانه تر و حتی جدا شدنم آسونتر و هزینه ی روانیش پایینتره

هیچوقت نباید تو یه رابطه از خطر قرمزا پیشتر رفت چون چه به ازدواج ختم بشه و چه نشه طرفین بخاطرش بهای سنگینی خواهند داد=این مهمترین نکته ی دوستی هست

کاملا موافقم............. هیچوقت نباید یه رابطه ی پر از ابهام رو ادامه داد... امنیت رابطه بیش از حد مهمه چون آرمش آفرینی در گرو همین امنیته...

اینم بگم که عشق یه فرایند فیزیولوژیکه که بعد از چند ماه توسط مغز تعدیل میشه و علاقه پایدار جاشو میگیره و بعدها به قول"رابرت اشترنبرگ"سه اصل"تعهد،صميميت و جاذبه جنسی"هست که رابطه رو به جلو میبره در واقع عشق اولیه صمیمیت بالایی رو داره که با تعدیل اون و ملحق شدن تعهد و میل جنسی کامل میشه.....

:riz304:

 

[behnaz.h]

چی چیو قابل حله خواهر من؟؟؟
مورد داشتیم طرف تا 3بار پای خودکشی رفته(دختر) بخاطر اینکه پسره تهش نخواسته باهاش بمونه.... و
مورد داشتیم طرف کارش به تیمارستان کشیده (پسر) بخاطر اینکه خانواده ی دختر رضایت به ازدواج ندادن !!!!!!!

خب این آدمها قاطی دارن مگه هر آشنایی باید به ازدواج ختم بشه؟ بحث ما خیانت و...نیست منظور من اینکه اگر دونفر آدم عاقل تو اجتماع از هم خوششون اومد ایراد نداره که باهم آشنا بشن و صحبت کنن بعد ببینن که نظر خانوادشون چیه چون بعضی وقتا واقعا پیش میاد که آدم از یه نفر خیلی خوشش میاد خب به ریسکش میارزه که باهاش آشنا بشه وگرنه باید خیلی خیلی سنتی ازدواج کنه

 

[behnaz.h]

در مورد اشاره به سن و سال دقت بکنید حتما!!!!!!!! خوششون میاد ازدواج میکنن نمیاد تجربه میشه؟؟؟؟ واقعا همچین تفکری رو دارید؟؟؟؟ آیا به تبعاتش فک کردید؟؟؟؟ پس چرا اکثر مراجعات به روانشناسان در مورد مسایل عاطفیه؟؟؟؟ اگه اینطوریه که شما میگید چرا همه نمیتونن به راحتی کنار بیان؟؟؟؟

چه اشکالی داره مگه خدا به آدم عقل نداده؟ مگه تصمیم گیری فقط باید از رو احساسات باشه؟ مثلا دو نفر باهم همکارن نباید از هم خوششون بیاد؟ دختر بشینه خونه عین کالا هی واسش خواستگار بیان بلکه یکی بپسنده؟بعدشم دختر ببینه از پسر خوشش میاد یانه؟ پسرا هم هی مادرشونو بفرستن خواستگاری اینور اونور؟ خب خدا به آدم شعور داده هرکس تو سطح فرهنگ خودشبا رعایت نکات اخلاقی میتونه با کسی به نیت ازدواج آشنا بشه

 

[behnaz.h]

در ضمن همه که پزشکی نمیخونن 40 سالگی ازدواج کنن منظور من اینکه حداقل باید 20 سالشون باشه تا قوه عاقلانه تصمیم گرفتن تو وجودشون شکوفا بشه قبل از 20 سالگی فقط احساساته....

 

[شفق بانو]

سلام دوستان
مرسی تاپیک فوق العاده مهم / نظرات دوستان رو خوندم . لایک نگرفت .
دکتر :riz304:

ممنون میشم این سوال رو جواب بدین
بحث اعتماد پیش میات / چطور اعتماد میکنید چه دختر خانم چه اقا پسر این دوستی به قصد ازدواج ؟
اومدن من به این تاپیک دلیل بر قبول یا رد کردن این نوع دوستی ها نیست ..:smilies: