๑๑ مشـــاعره با واژهـ ๑๑
- نویسنده موضوع mohana
- تاریخ شروع
1985
New member
شبی یــــاد دارم که چشمم نخفت "
شنیدم کـه یک لامپ با شمع گفت :
که ای آنکه خامـــــــوش روی رفی
نباشد از این پس تـــــو را مصرفی
به هر خانه ای پرتــــــو افشان منم
به ظلمات شب مــــــاه رخشان منم
ز " نیرو " مـرا برق ارزانی است
از آنرو مــــــرا روی نورانی است
درخشنده چـــــــون اختری روشنم
منم روشنی بخش شبهــــــــــا منم
تو خاموش، از هرکجــــا رانده ای
فــراموش ، در گوشه ای مانده ای
دگر دوره ی تو به سر آمـده است
که لامپی چو من در نظر آمده است
حساب مـن ای شمـع با تو جـداست
که یک لامپ را با تو بس فرقهاست
در این بین تا صحبت از فرق رفت
ز اقبـــــــــال بد غفلتــا ً برق رفت!
چــو تاریک شد خانــــه مانند غــار
سر شمع روشن شد از اضطــــرار
شنیدم که می گفت با لامپ شمــع:
که باشد مرا خاطـــــری جمع جمع
میان من وتــــو بسی فـــرق هست
که نورمن ازخویش وبی برق هست
من ازسوختن می شوم پر زنـــــور
تو از سوختن می شوی سوت وکور
من از غیــــــر باشد حسابم ســـوا
تو وابسته ی سیم وپا در هـــــوا !
به " نیرو " نباشد بسی اعتمــــاد
که کس چون تومحتاج " نیرو" مباد!
ز " نیرو " بود لامپ را کاستی (!)
به هرلحظه ای کاو دلش خواستی
از آنرو از این پرتــــــــو گاه گاه
بیاید مرا خنــــــــــــــده ی قاه قاه!
نبیند یقینـــــــا ً از این بیش خیــر
کسی که چو تو متکی شد به غیــر
چونورم نه از لطف دیگــرکس است
ازآنرو مـــرا کور سویی بس است
صندلی
شنیدم کـه یک لامپ با شمع گفت :
که ای آنکه خامـــــــوش روی رفی
نباشد از این پس تـــــو را مصرفی
به هر خانه ای پرتــــــو افشان منم
به ظلمات شب مــــــاه رخشان منم
ز " نیرو " مـرا برق ارزانی است
از آنرو مــــــرا روی نورانی است
درخشنده چـــــــون اختری روشنم
منم روشنی بخش شبهــــــــــا منم
تو خاموش، از هرکجــــا رانده ای
فــراموش ، در گوشه ای مانده ای
دگر دوره ی تو به سر آمـده است
که لامپی چو من در نظر آمده است
حساب مـن ای شمـع با تو جـداست
که یک لامپ را با تو بس فرقهاست
در این بین تا صحبت از فرق رفت
ز اقبـــــــــال بد غفلتــا ً برق رفت!
چــو تاریک شد خانــــه مانند غــار
سر شمع روشن شد از اضطــــرار
شنیدم که می گفت با لامپ شمــع:
که باشد مرا خاطـــــری جمع جمع
میان من وتــــو بسی فـــرق هست
که نورمن ازخویش وبی برق هست
من ازسوختن می شوم پر زنـــــور
تو از سوختن می شوی سوت وکور
من از غیــــــر باشد حسابم ســـوا
تو وابسته ی سیم وپا در هـــــوا !
به " نیرو " نباشد بسی اعتمــــاد
که کس چون تومحتاج " نیرو" مباد!
ز " نیرو " بود لامپ را کاستی (!)
به هرلحظه ای کاو دلش خواستی
از آنرو از این پرتــــــــو گاه گاه
بیاید مرا خنــــــــــــــده ی قاه قاه!
نبیند یقینـــــــا ً از این بیش خیــر
کسی که چو تو متکی شد به غیــر
چونورم نه از لطف دیگــرکس است
ازآنرو مـــرا کور سویی بس است
صندلی
آخرین ویرایش:
varia
Well-known member
mahii
New member
آمدي جانم بقربانت ولي حالا چرا؟
بي وفا حالا كه من افتاده ام از پا چرا؟
نوش دارويي و بعد از مرگ سحراب آمدي
بي وفا اين زودتر ميخواستي حالا چرا؟
mahii
New member
varia
Well-known member
1985
New member
در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم -کز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم
عاشق و رندم و ميخواره به آواز بلند - وين همه منصب از آن حور پريوش دارم
گر تو زين دست مرا بی سر و سامان داری - من به آه سحرت زلف مشوش دارم
گر چنين چهره گشايد خط زنگاری دوست- من رخ زرد به خونابه منقش دارم
گر به کاشانه رندان قدمی خواهی زد - نقل شعر شکرين و می بیغش دارم
ناوک غمزه بيار و رسن زلف که من - جنگها با دل مجروح بلاکش دارم
حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است - بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم
دلبر
عاشق و رندم و ميخواره به آواز بلند - وين همه منصب از آن حور پريوش دارم
گر تو زين دست مرا بی سر و سامان داری - من به آه سحرت زلف مشوش دارم
گر چنين چهره گشايد خط زنگاری دوست- من رخ زرد به خونابه منقش دارم
گر به کاشانه رندان قدمی خواهی زد - نقل شعر شکرين و می بیغش دارم
ناوک غمزه بيار و رسن زلف که من - جنگها با دل مجروح بلاکش دارم
حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است - بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم
دلبر