๑๑ مشـــاعره با واژهـ ๑๑

[کینز]

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

ریا

 

[شفق بانو]

چه رفت بر زبان مرا؟ که شرم باد از آن مرا!

به یک دل و به یک زبان، دوگانگی چرا کنم؟

ز عمر، سهم بیشتر ریا نکرده شد به سر

بدین که مانده مختصر، دگر چرا ریا کنم؟

سخره

 

[a_67]

شیخ در عشق بتان اسلام باخت........رشته ی تسبیح از زنار ساخت

پیر ها پیر از بیاض مو شدند........سخره بهر کودکان کو شدند

"پاک"




​

 

[abtin13]

می‌خور که فلک بهر هلاک من و تو
قصدی دارد بجان پاک من و تو
در سبزه نشین و می روشن میخور
کاین سبزه بسی دمد ز خاک من و تو

کالبد

 

[yara]

کالبد:mad_majidonline:

اي طوس! حريم حرم جاناني
در کالبد قطر خراسان، جاني
خورشيد بود بارقه‌اي از نورت
چون آينه‌دار حسن بي‌پاياني


آیینه

 

[abtin13]

آیینه چون نقش تو بنمود راست
خود شکن آیینه شکستن خطاست

خشت

 

[yara]

دوباره می سازمت وطن!
اگر چه با خشت جان خویش
ستون به سقف تو می زنم،
اگر چه با استخوان خویش

شیدا

 

[a_67]

ای گل به شکر آن که تویی پادشاه حسن.......با بلبلان بی دل شیدا مکن غرور
تاج

 

[شفق بانو]

هر ذره که در خاک زمینی بوده است

پیش از من و تو تاج و نگینی بوده است

رب

 

[abtin13]

یا رب آن زاهد خودبین که بجز عیب ندید
دود آهیش به آیینه ادراک انداز

کنشت

 

[eeeeeeehsan]

خوشا آنانکه پا از سر ندونند ... مثال شعله خشک وتر ندونند
کنشت و کعبه و بتخانه و دير ... سرائی خالی از دلبر ندونند


آلاله

 

[شفق بانو]

سری به خاک فرو برده ام به داغ جگر

بدان امید که آلاله بردمم از خاک

هدیه

 

[eeeeeeehsan]

برایت هدیه ای دارم ... که مانندش نمیابی
ز روح و جنس و جان خود ... نه از خاکی و از آبی

شب

 

[a_67]

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود.......از گوشه ای برون آی ای کوکب هدایتدور

 

[IL-2]

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود.......از گوشه ای برون آی ای کوکب هدایتدور

دور از رخ تو دم به دم از گوشه چشمم
سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت

درویش

 

[abtin13]

درویش مکن ناله ز شمشیر احبا
کاین طایفه از کشته ستانند غرامت

هفت

 

[IL-2]

ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست
حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالیست

دانا

 

[a_67]

عشق چون آید برد هوش دل فرزانه را........دزد دانا میکشد اول چراغ خانه را

دریا

 

[abtin13]

به من گفتی که دل دريا کن ای دوست
همه دريا از آن ما کن ای دوست
دلم دريا شد و دادم به دستت
مکش دريا به خون پروا کن ای دوست

خون

 

[a_67]

گویند سنگ، لعل شود در مقام صبر........آری شود ولیک به خون جگر شود
نا پیدا