پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:
در روز قيامت، امر مى شود كه گروهى از مردم را به سوى بهشت ببرند . هنگامى كه نزديك آن مى رسند و بوى بهشت را استشمام مى كنند
و چشمشان به كوشك هاى آن و ديگر چيزهايى مى افتد كه خداوند براى بهشتيان آماده كرده است ، ندا مى آيد كه :
«آنان را بر گردانيد كه بهره اى در آن ندارند» . پس با چنان حسرت و افسوسى باز مى گردند كه هيچ كس با چنان حسرتى باز نگشته است .
مى گويند: پروردگارا ! اگر پيش از آن كه به ما نشان دهى آنچه را نشانمان دادى، از پاداشت و نعمت هايى كه در بهشت آماده كرده اى، ما را به آتش مى بردى ، برايمان آسان تر بود . خداوند مى فرمايد :
«اين كار را عمدا با شما كردم ؛ چرا كه شما در خلوت خود ، با ارتكاب گناهان به جنگ با من بر مى خاستيد ؛ ولى هر گاه با مردم رو به رو مى شديد ، فروتنانه برخورد مى كرديد . به وارونه آنچه در دل هايتان با من بوديد ، به مردم وانمود مى كرديد .
از مردم مى ترسيديد و از من نمى ترسيديد . مردم را بزرگ مى داشتيد و مرا بزرگ نمى داشتيد .
به خاطر مردم [گناه و خلاف را] ترك مى كرديد و به خاطر من ترك نمى كرديد. پس، امروز با محروم كردنتان از پاداش، عذاب دردناك را به شما مى چشانم»