کمی برای سادگی ام...

[bacillus.bs]

ستاره اشکاتو پاک کن/ادما وفاندارن/واسه رفتن وشکستن/ دم به دم دلیل میارن

 

[bacillus.bs]

زدگاه و تاریخ تولد هیچ کس در هیچ نقشه و تقویمی نیست .چرا که ادمها هر لحظه در طپش قلب کسانی که دوستشان دارند متولد میشوند. (کوروش کبیر)

 

[bacillus.bs]

درد من...
درد من چشمانی بود که به من اشک هدیه میداد و به دیگران چشمک...!

 

[bacillus.bs]

آن کسی که تو میجویی، کی خیال تو بسر دارد...؟!
بس کن ناله و زاری را، بس کن او یار دگر دارد...

 

[bacillus.bs]

کلاغ جان، قصه من هم به سر رسید...
سوار شو...
تو را هم تا خانه ات میرسانم.

 

[bacillus.bs]

ما آدما همیشه صدا های بلند رو می شنویم، پررنگ ها رو میبینیم و کارهای سخت رو دوس داریم! غافل از این که خوب ها آسون میان، بی رنگ میمونن و بی صدا میرن.

 

[bacillus.bs]

پروانه به دور شمع چرخید و بال و پرش سوخت، بیچاره از این عشق فقط سوختن آموخت

 

[bacillus.bs]

اشک هایم را به نخ می کشم

و تسبیحی می سازم هزار دانه

تا با آن ذکر دلگیری ام از دنیا را برایت بگویم...

 

[bacillus.bs]

امروز

فهمیدم

عینک آفتابی ام

چقدر راز نگهدار خوبی ست

وقتی

ستاره های دلتنگی سرازیر از چشمانم را

از دستبرد نگاه نامحرم مردمان این شهر خاکستری

دور نگه می دارد!...

 

[bacillus.bs]

یک روز اگر آمدی

و در امتداد پاییز درختهای یک باغ

دختری را دیدی که روی طلایی برگ ها زانو زده

مبادا به تمام قد بایستی روبه روی او و زل بزنی به خاکستری خاطراتش

شاید رفته دلتنگی هایش را همدم خاک کند

بسپارش به تنهایی...

 

[bacillus.bs]

آدمک خیس رویاهای بارانی ام!

دقیق نمیدانم رد پایت را در دلم که بگیری

به کدامین بهانه اطلسی میرسی

فقط این را میدانم که آن بهانه آنقدر قیمتیست

که مدت هاست چشمانم به قلبم حسادت میکند

بیا که ترنم نگاهم تجسم حضورت را می طلبد!...

 

[bacillus.bs]

کسی آن سوی دیوار دلتنگی هایم گوش ایستاده

تا برای بهانه ای که تقویمم را بی بهار کرد ترانه بسراید

اما...چه بهانه ای

وسیع تر از تو و نگاه بی تفاوت وسکوتی بی نهایت

برای ابدی شدن زمستان قلبم؟

 

[bacillus.bs]

 

در کوچه پس کوچه های گذر زمان

و در روزهایی که صدای پای بهار گوش زمینیان را کر کرده

مسافر دلتنگی مثل همیشه مهمان قلبم است

در لابه لای شدن ها و جوانه زدن ها

حقیقتی ،بهاری شدن مرا به بازی گرفته است...وآن اینکه :

امسال در هفت سین قلبم ، جای سیمای تو خالیست!

 

[bacillus.bs]

دلتنگ که شدی

بنویس از دختری بارانی

که بهانه اش برای زندگی چشمانی ساحرانه بود

که مدت ها بود که نگاه ازاو برگرفته بود

و او همچنان شب ها خواب نرگسی ها را می دید!

 

[bacillus.bs]

تا به حال شده

که در حسرت لبخندی بمانی

و رنگ امید به نقاشی آرزوهایت بپاشی

و سهم لبخند تو را به دیگری بفروشند

و تو ...

صدای شکستن می آید...شما هم می شنوید؟

 

[bacillus.bs]

پروازي بيكران

در آستانه ي حضور اقاقيا

با تو اما بدون حضور سبز نگاهت

وشبنم خاطرات كه از چشمانم سرازير است...

بگو براي الماس هاي بلورين اشكم

چه بهايي خواهي پرداخت

تا گوشه اي از دلتنگي من جبران شود؟

 

[bacillus.bs]

روزگار عجیبی ست نازنین

درد را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنگاه که در صفحه سیاه شب

دلتنگی هایم برای تو را به بند کلمات می کشم

و ذره ذره آب می شوم

 عابران این صفحه برایم نظر می نویسند : "زیبا بود..."

نیستی ... نیستی که ببینی بارانی شدن چشم هایم

این روزها در چشم دیگران زیباست ...

 

[bacillus.bs]

ای که بی تو خودمو تک و تنها میبینم

هر جا که پا میزارم تورو اونجا میبینم

یادتو هرجا که هستم با منه داره عمره منو آتیش میزنه

تو برام خورشید بودی توی این دنیای سرد

گونه های خیسمو دستای تو پاک میکرد

حالا اون دستا کجاس اون دوتا دستای خوب

چرا بیصدا شده لب قصه های خوب

من که باور ندارم اون همه خاطره مرد

عاشق آسمونا پشت یک پنجره مرد

آسمون سنگی شده خدا انگار خوابیده

انگار از اون بالاها گریه هامو ندیده

یادتو هرجا که هستم با منه داره عمره منو آتیش میزنه

 

[bacillus.bs]

من هیچ نمی خواهم ...

تنها صدایت را می خواهم تا موسیقی سکوت لحظه هایم باشد

نگاهت را می خواهم تا روشنی چشم های خسته ام باشد

وجودت را می خواهم تا گرمای قندیل آغوشم باشد

خیالت را می خواهم تا خاطره لحظه های فراموشم باشد

دست هایت را می خواهم تا نوازشگر بی کسی اشک هایم باشد

و تنها خنده هایت را می خواهم تا مرهم کهنه زخم های زندگی ام باشد

آری تنها تو را می خواهم ...

 

[bacillus.bs]

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع شب‌نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع
روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم‌پرست بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع
رشته‌ی صبرم به مقراض غمت ببریده‌شد همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع
گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم‌رو کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع
در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست این دل زار نزار اشک‌بارانم چو شمع
در شب هجران مرا پروانه‌ی وصلی فرست ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع
بی جمال عالم‌آرای تو روزم چون شب است با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع
کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع
همچو صبحم یک نفس باقی‌ست با دیدار تو چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع
سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع
آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع