مشاعره

[Meghraz]

مجنونم و خو کرده به هرگز نرسیدن
با این همه سخت است دل از چون تو بریدن

نی دولت دنیا به ستم می‌ارزد
نی لذت مستی‌اش الم می‌ارزد

حافظ

 

[ترانه 69]

نی دولت دنیا به ستم می‌ارزد
نی لذت مستی‌اش الم می‌ارزد

حافظ

در طلبم خيال تو دوش ميان انجمن
مى نشناخت بنده را مى نگريست رو به رو

 

[Chromosome]

وقت آن است كزين منزل ويران بروم
راحت جان طلبم از پي جانان بروم

 

[.Nazanin]

ماه رویا روی خوب از من متاب
بی خطا کشتن چه می‌بینی صواب

 

[Chromosome]

بعد از افطار ندیدم که کجا رفت ولی
به همین سفره ی افطار قسم، آمده بود

 

[.Nazanin]

دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگست
ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگست

 

[Chromosome]

تو چه دانی که پس هر نگه ساده ی من
چه جنونی چه نیازی چه غمی ست

 

[.Nazanin]

تا خبر دارم از او بی‌خبر از خویشتنم
با وجودش ز من آواز نیاید که منم

 

[Chromosome]

منم و این صنم و عاشقی و باقی عمر
من از او گر بکشی جای دگر می نروم

 

[ترانه 69]

مقام امن و مى بى غش و رفيق شفيق
گرت مدام ميسر شود زهى توفيق

 

[Meghraz]

قومی چو دریا کف زنان چون موج‌ها سجده کنان
قومی مبارز چون سنان خون خوار چون اجزای ما

مولوی

 

[.Nazanin]

آن که مرا آرزوست دیر میسر شود
وین چه مرا در سرست عمر در این سر شود
سعدی

 

[زینبی]

دین و دل بردند و قصد جان کنند
الغیاث از جور خوبان الغیاث

 

[Chromosome]

ثانیه ها در پی هم میروند
نیست کسی در پی آنها رود

 

[.Nazanin]

در دل هر قطره آماده است دریایی مرا
هست در هر دانه ای دام تماشایی مرا
صائب تبريزی

 

[Chromosome]

آنچه را عقل به یک عمر بدست آورده است
دل به یک لحظه ی کوتاه بهم می ریزد

 

[زینبی]

دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد
که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد
حضرت حافظ

 

[IL-2]

دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و ره پیمانه زدند

 

[.Nazanin]

دل شود شاد از شکست آرزو آزاده را
این سبو از خود برآرد در شکستن باده را

 

[IL-2]

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی