تا شدم حلقه به گوش در میخانۀ عشق
هردم آید غمی از نو به مبارک بادم
یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتیم
در میان لاله وگل آشیانی داشتیم
دوباره حرف دلم در گلوی لعنتی است
تمام ترسم از این آبروی لعنتی است
تا شدم صید تو آسوده ز هر صیادم
وای بر من گر ازین قید کنی آزادم
مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد .... قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد
دل من در سبدی، عشق به نيل تو سپرد
نگهش دار به موسي شدنش مي ارزد
دین و دل بردند و قصد جان کنند .... الغیاث از جور خوبان! الغیاث!
دودی بـــرآید از فلك نــی خلق مـــاند نــی ملـــك / زان دود ناگــــه آتشی بر گــــنبد اعظم زند
در خلوص منت ار هست شکی تجربه کن ....... کس عیار زر خالص نشناسد چو محک
ای نــور مـا ای سور مـا ای دولت منصــور مـا / جوشی بنه در شور ما تا میشود انگور ما
امروز مکش سر ز وفای من و اندیش
زان شب که من از غم بدعا دست برآرم
امروز مکش سر ز وفای من و اندیش
زان شب که من از غم بدعا دست برآرم
از تو درمانی نمی خواهم به وصل ، اما به مهر
مرهم زخم دلم باش از پی تسکین من
نیمه شب وقتی که در زد میهمانداری کنید
در به روی او نبندید آبرو داری کنید