خودمونی
- نویسنده موضوع rozbanoo
- تاریخ شروع
miss.marya
New member
مرسی رزجونی
princess
New member
دل تنگم. نمی دانم چرا، شاید
دلم برای کسی تنگ است
کسی که همچو کودک معصومی دلش برای دلم می سوخت
غمی نیست، نمی دانم چرا غمی نیست، اما شاید چون
دلتنگي هاي آدمي را باد ترانه اي مي خواند,
رويا هايش را آسمان پر ستاره ناديده مي گيرد
و هر دانه برفي، به اشكي نريخته مي ماند!
گاه با خود می گویم از چیزی می گریزم که در جستجوی آنم، نمی دانم چرا شاید چون می دانم
آن كسانی كه ما را می فهمند گوشه ای از وجودمان را به اسارتُ می برنُد.
بارها پرسش خویش را گفتم و گفتم اما چه حاصل! شاید می دانستم که پاسخم جز پاسخ مرغ محزونی نیست که با خود می گفت:
اي مرغك اسير !
كه در باغي دور دست مي خواني،
زمستان است.
اي پرستوي اسفندي!
بهار مرده است.
با خود گفتم گرچه زندگی چیزی نیست که لب تاقچه عادت از یاد من و تو برود اما شاید
با تو،
بي تو،
هم سفر سايه ي خويشم و به سوي بي سوي تو مي آيم!
خوب یادم بود که روزی، رهگذری مات به چشمانم گفت: تو چه داری در دل؟ رفت اما باز با خود گفتم
حرفها دارم اما... بزنم يا نزنم ؟
با تو ام، با تو! خدا را! بزنم يا نزنم؟
همه ي حرف دلم با تو همين است كه «دوست...»
چه كنم؟ حرف دلم را بزنم يا نزنم؟
شاید روزی سنگی برداشتم و چنان بر دل زدم که دیگر کورسویش از ناکجاآباد هم برنخیزد، زمانی که شایدهایم به یقین مبدل گشت تا بدانم که:
بزنم یا نزنم...
دلم برای کسی تنگ است
کسی که همچو کودک معصومی دلش برای دلم می سوخت
غمی نیست، نمی دانم چرا غمی نیست، اما شاید چون
دلتنگي هاي آدمي را باد ترانه اي مي خواند,
رويا هايش را آسمان پر ستاره ناديده مي گيرد
و هر دانه برفي، به اشكي نريخته مي ماند!
گاه با خود می گویم از چیزی می گریزم که در جستجوی آنم، نمی دانم چرا شاید چون می دانم
آن كسانی كه ما را می فهمند گوشه ای از وجودمان را به اسارتُ می برنُد.
بارها پرسش خویش را گفتم و گفتم اما چه حاصل! شاید می دانستم که پاسخم جز پاسخ مرغ محزونی نیست که با خود می گفت:
اي مرغك اسير !
كه در باغي دور دست مي خواني،
زمستان است.
اي پرستوي اسفندي!
بهار مرده است.
با خود گفتم گرچه زندگی چیزی نیست که لب تاقچه عادت از یاد من و تو برود اما شاید
با تو،
بي تو،
هم سفر سايه ي خويشم و به سوي بي سوي تو مي آيم!
خوب یادم بود که روزی، رهگذری مات به چشمانم گفت: تو چه داری در دل؟ رفت اما باز با خود گفتم
حرفها دارم اما... بزنم يا نزنم ؟
با تو ام، با تو! خدا را! بزنم يا نزنم؟
همه ي حرف دلم با تو همين است كه «دوست...»
چه كنم؟ حرف دلم را بزنم يا نزنم؟
شاید روزی سنگی برداشتم و چنان بر دل زدم که دیگر کورسویش از ناکجاآباد هم برنخیزد، زمانی که شایدهایم به یقین مبدل گشت تا بدانم که:
بزنم یا نزنم...
