پندی از سقراط
روزی سقراط حکیم مردی را دید که خیلی ناراحت و متاثر بود
علت ناراحتی اش پرسید شخص پاسخ داد: در راه که می آمدم یکی از آشنایان را دیدم
سلام کردم
جواب نداد و با بی اعتنایی و خودخواهی گذشت و رفت و من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم
سقراط گفت: چرا رنجیدی؟
مرد با تعجب گفت: خوب معلوم است که چنین رفتاری ناراحت کننده است.
سقراط پرسید: اگر در راه کسی را می دیدی که به زمین که به زمین افتاده و از درد به خود می پیچد آیا از دست او دلخور و رنجیده می شدی؟
مرد گفت: مسلم است که هرگز دلخور نمی شدم؛ آدم از بیمار بودن کسی دلخور نمی شود
سقراط پرسید: به جای دلخوری چه احساسی می یافتی و چه می کردی؟
مرد جواب داد: احساس دلسوزی و شفقت و سعی می کردم طبیب یا دارویی به او برسانم
سقراط گفت: همه این کارها را به خاطر آن می کردی که او را بیمار می دانستی
آیا انسان تنها جسمش بیمار می شود؟ و آیا کسی که رفتارش نادرست است روانش بیمار نیست؟ اگر کسی فکر و روانش سالم باشد هرگز رفتار بدی از او دیده نمی شود.
بیماری فکری و روان نامش «غفلت» است و باید به جای دلخوری و رنجش نسبت به کسی که بدی می کند و غافل است دل سوزاند و کمک کرد و به او طبیب روح و داروی جان رساند
پس از دست هیچ کس دلخور مشوو کینه به دل مگیر و آرامش خود را هرگز از دست مده بدان که هر وقت کسی بدی می کند در آن لحظه بیمار است
