بروبچ شیراز
- نویسنده موضوع amiir
- تاریخ شروع
TaTi
مدیر بخش
وووووووی بلا نگیری تاتی:25r30wi:
حالووو چه بکنیمممممممممممم؟؟؟؟؟؟؟ای عامووو بیووو کلی پستای فرهنگی علمی کاری25r30wi
وووووووووی عامو خب امونمون نمی دن نِ .... میذاریم حالو صبروم بده .. امونم بده .. :smiliess (3):
sa@@ra
New member
sa@@ra
New member
:smiliess (7):.............
حالو نمیخواد ناراحت بیشی ...........پوشو........پوشو گریه نکن:25r30wi:
sa@@ra
New member
:sad::sad::sad:
سالا نبینم ناراحت باشی
sanaz
New member
دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمیارزد
به می بفروش دلق ما* کز این بهتر نمیارزد
به کوی می فروشانش به جامی بر نمیگیرند
زهی سجادۀ تقوا* که یک ساغر نمیارزد
رقیبم سرزنشها کرد کز این باب رخ برتاب
چه افتاد این سر ما را که خاک در نمیارزد؟
شکوه تاج سلطانی که بیم جان در او درج است
کلاهی دلکش است اما به ترک سر نمیارزد
چه آسان مینمود اول غم دریا به بوی سود
غلط کردم که این طوفان به صد گوهر نمیارزد
تو را آن به که روی خود ز مشتاقان بپوشانی
که شادی جهان گیری غم لشکر نمیارزد
چو حافظ در قناعت کوش و از دنییّ دون* بگذر
که یک جو منت دونان دو صد من زر نمیارزد
sa@@ra
New member
شیراز مرکز استان فارس در جنوب غربی ایران است. این شهر همچنین مرکز شهرستان شیراز است. شیراز شهر گل وبلبل و پایتخت فرهنگی ایران میباشد .شیراز با مساحت 340 کیلومتر مربع سومین شهر ایران از نظر وسعت و بزرگی می باشد که پس از تهران و مشهد قرار دارد.
این شهر در ارتفاع ۱۴۸۶ متری از سطح دریا در دامنههای رشتهکوه زاگرس و در فاصله ۹۱۹ کیلومتری جنوب تهران واقع شده است.
شیراز از بزرگترین و زیباترین شهر های ایران است که بار ها پایتخت ایران بوده است . شیراز از نظر زیبایی و تاریخی از شهر های مهم دنیا می باشد که حتی ایران را با نام شیراز می شناسند .
شیراز با جمعیت ۱٬7۲۷٬۳۳۱ در سال ۱۳۸۵ چهارمین شهر پرجمعیت ایران است.
شیراز آب وهوای نسبتاً معتدل و فصولی منظم دارد. ناحیه شیراز از زمانهای قدیم دارای اهمیت و اعتبار بوده و نام آن در الواح عیلامی مکشوف در تخت جمشید ذکر شده است. آرامگاه دو شاعر بزرگ ایران، سعدی و حافظ، در این شهر است و آرامگاه خواجو در کنار دروازه قرآن جای گرفته است. شیراز ۴ پایانه مسافری برونشهری دارد که نزدیک به ابتدای ۴ محور اصلی خروجی شهر قرار دارند. پایانه شهید کاراندیش، پایانه شهید مدرس پایانه قصرالدشت و پایانه امیرکبیر. شیراز فرودگاهی داخلی و بین المللی در جنوب شرقی خود دارد که دومین فرودگاه ایران از نظر قدمت است.
شیرازی ها دارای سه لهجه شیرازی میباشند.لهجه شیرازی میانه یا عامیانه و لهجه شیرازی پودنکی و لهجه شیرازی قصرالدشتی
از آنجا که شیراز در سدههای گذشته گذرگاه زوار به مشهد بودهاست، محل دفن چندین و چند امام زاده از جمله احمد بن موسی - شاهچراغ - برادر تنی امام رضا و سید علاء الدین حسین آستانه و دارای بقعههای زیارتی و مقبرههای زیادی میباشد.
شهر شیراز از دوران باستان باغهای انگور فراوانی داشته که امروزه بیشتر این باغها به شمال غربی این شهر منحصر شدهاند.
نام این باغات که یکی از مواهب شهر شیراز است قصردشت است که در قلب این شهر قرار داشته و در تعدیل هوای این شهر نقش بسزایی دارند. شیراز طبق گفتههادر آغاز، شهری با هسته میدانی که امروز ستاد نام دارد بوده و به مرور زمان با توجه به توسعه شهر چندین روستای شمال غربی مجاور از جمله قصر الدشت، تلخداشت، کشن، احمدآباد، و دینکان را در خود بلعیده است.
برخی از جاهای دیدنی شهر شیراز که به ایرانگردان و جهانگردان ایرانی و خارجی توصیه میشود، عبارتند از:
باغ دلگشا، باغ ارم، نارنجستان قوام، باغ عفیف آباد، باغ زیبای جهان نما، حافظیه، سعدیه، ارگ کریم خان، آستانه، شاهچراغ، کوهپایه، دروازه قرآن، بازار وکیل، مسجد وكيل، آرامگاه سیبویه، حمام وکیل، آرامگاه خواجوی کرمانی، بقعهٔ هفت تنان، بقعهٔ چهل تنان، موزهٔ پارس و ساعت گل.
خواهر خوانده های شیراز
شیراز به عنوان یکی از مهمترین شهرهای تاریخی و فرهنگی مشرق زمین با شهرهای زیر دارای پیوند خواهرخواندگی است
چونگ کینگ، چین 2005
نیکوزیا، قبرس 1999
مسکو، روسیه
پونا، هند 2007
دوشنبه، تاجیکستان 1980
برلین، آلمان
اسلام آباد، پاکستان
کویت، کویت
رم، ایتالیا
بوداپست، مجارستان
کوالالامپور، مالزی
آنکارا، ترکیه
سنت پیترزبورگ، روسیه
آستین، امریکا
هاوانا, کوبا (۲۰۰۱)
تشوانه, افریقای جنوبی (طرح سال ۲۰۰۲)
کاراکاس, ونزوئلا (۲۰۰۵)
sa@@ra
New member
هویت فرهنگی شیراز
پرداختن به موسیقی استان فارس و به ویژه شهر گل و بلبل شیراز بدون توجه به بافت جمعیتی و فرهنگی آن، ممکن نیست. این منطقه از دیرباز پذیرای دست کم پنج قوم بوده است که همچنان در گوشه گوشه استان حضور دارند. اقوام فارس، ترک، لر، عرب و کولی با آداب و فرهنگی متمایز هم اینک بدنه اصلی جمعیت استان را تشکیل می دهند. علاوه بر آن هزاران مهاجر جورواجور از شهرهای دیگر ایران و همچنین جمعیت قابل توجهی از افاغنه در این استان زندگی می کنند. اما فرهنگ و هنر منطقه به راستی بر سه ستون فارس، ترک قشقایی و لرهای کهکیلویه و بویراحمد استوار است. وقتی صحبت از موسیقی استان فارس بکنیم، طبیعتاً موسیقی همه اقوام ساکن در آن مد نظر خواهد بود اما وقتی صحبت موسیقی شیراز در میان باشد، در واقع ما با موسیقی پارسی زبانان این استان سر و کار داریم. نوشتار پیش رو دقیقاً دنبال همین ماجراست.
ما چیزی با عنوان موسیقی اصفهانی، همدانی، کرمانی، مشهدی و یا کرجی نداریم ولی با اطمینان می توانیم صحبت از شیراز و موسیقی شیرازی بکنیم. گر چه همه نقاط ایران و به ویژه مناطق فارس نشین، صاحب موسیقی دستگاهی اند ولی شیراز علاوه بر موسیقی دستگاهی، یک موسیقی ویژه خود نیز دارد که البته تافته جدابافته ای از موسیقی دستگاهی نیست. بهتر است با کتاب بیست ترانه محلی فارس به قلم محمد رضا درویشی بحث را آغاز کنیم. درویشی که خود اصالتاً اهل گراش Gerash از توابع شهرستان لار در استان فارس می باشد، حدود سال 1362 خورشیدی (1983 میلادی) با همكاری دوست و همشهری اش، زنده یاد عطا جنگوك اقدام به گردآوری، آوانگاری و انتشار بیست ترانه محلی استان فارس کرد. ترانه هایی که لزوماً به شهر شیراز تعلق ندارند و برخی از آن ها مانند آهنگ جهرمی برخاسته از ذوق مردمان دیگر شهرهای استان فارس اند. در این خصوص می توان به نمونه های دیگری همچون بیدگونی (بیدكانی)، حاجیونه (حاجیانی)، میگلی، دشتستانی، سركوهی و مرودشتی نیز به عنوان موسیقی محلی فارس اشاره کرد. حسن صفری، آهنگساز و نوازندهی تار اهل شیراز، تعداد دقیق آهنگ های زادگاهش را سی ترانه عنوان می کند که به زعم ایشان همه شان در آرشیو رادیو شیراز موجود اند.
شخصاً بر این باورم، خیلی از رفتارهای قومی و اجتماعی هر ملتی را می توان از موسیقی رایج همان افراد بررسی كرد. برای مثال روحیه نرم و گریزان از خشونت های رایج زمانه را به راحتی می توان در ترانه ها شیرازی ردیابی كرد. نیم نگاهی به پیشینه نظامی گری در شهر شیراز نیز نشان می دهد مردمان پارسی زبان این دیار همواره از درگیری های گوناگون گریزان بوده و به شیوه های مسالمت آمیز بحران های امنیتی را پشت سر گذاشته اند. نمونه روشن تاریخی اش را در مصالحه حاکم فارس با غارتگران مغول داریم. بر این اساس در آهنگ های شیرازی، چیزی به نام موسیقی حماسی نداریم. به همین ترتیب، شیرازی ها خیلی اهل عزا و ماتم نیستند و آهنگ هایی که معرف غم و اندوه باشد، به نسبت كمتر از آهنگ های شاد و امیدسازشان است. حتی ترانه های عاشقانه كه نوعی ناكامی در آن ها پنهان است، لحنی ماتم آلود ندارند.
هنرمندان شاخص شیرازی
از چهره های صاحبنام موسیقی شیرازی در عصر حاضر می توان به زنده یاد صمد بردیده معروف به صمد عقاب اشاره كرد كه بیش از 20 آلبوم در كارنامه هنری اش دیده می شود. علاوه بر وی خوانندههایی چون غضنفر راستی و اكبر زیگلری، گلنار دهقان و شكر شیرازی، نقش مهمی در ترویج موسیقی محلی فارس داشتهاند. اما نقش صمد عقاب بسیار بسیار پر رنگ تر از دیگران به نظر می رسد. اجراهای زیاد و همواره گرم وی در مجالس عروسی و استودیوهای ضبط صدا، نقش رنگارنگی از موسیقی شاد و شیرین شیراز به یادگار نهاده است. بر این نام ها می توان شهلا سرشار و گلوریا روحانی را نیز افزود که با مهاجرت به ینگه دنیا، توانستند بخش دیگری از آهنگ های شیرازی را به گوش علاقه مندان برسانند.
برخی از خوانش های هنرمندان شیرازی، کاملاً در همان چارچوب موسیقی دستگاهی است و نمی توان گفت لزوماً متعلق به فرهنگ شیرازی اند. این را هم در نظر داشته باشیم که شیراز یکی از کانون های شکل گیری موسیقی دستگاهی بوده و همچنان، یکی از حافظان قدرتمند موسیقی دستگاهی به شمار می رود.
ترانه مرغ شیرین زبونم با صدای صمد عقاب در آواز افشاری را بشنوید
ترانه عروس و دوماد با صدای صمد عقاب را بشنوید
ترانه آی حمومی با صدای صمد عقاب را بشنوید
ترانه بارون بارونه شوگرفته با صدای صمد عقاب را بشنوید
ترانه مبارک باد با صدای صمد عقاب را بشنوید
از دیگر هنرمندان شیرازی می توان به ایرج سلطانی، رحیم فتحعلی زاده، حسین افشار، مرحوم ناصر صدر و همچنین نوازندگان كلیمی استان فارس، همانند مرحوم جلال آقا بالا، جلال قانونی، منوچهر شیرازی، لاله زار نوازش و داوود كاشی اشاره کرد که در این زمینه تاثیرگذار بودهاند.
پیشتر از این وقتی پیرامون موسیقی ترکیه می نوشتم، اشاره کردم که هر سرزمین صاحب فرهنگی، علاوه بر نغمه های جورواجوری که به کار می برد، دست کم یک یا دو عنصر ویژه دارد که فقط معرف همان سرزمین اند و اگر در جای دیگری هم شنیده شوند، در واقع نوعی وام گیری فرهنگی است. بر این اساس، مردمان پارسی گوی شیراز و شهرها و روستاهای پیرامونش، یک آواز منحصر به فرد دارند که اگر در چارچوب موسیقی دستگاهی جاری می شود ولی فقط و فقط شناسنامه اش را با نام همین منطقه می توان صادر کرد. این آواز به دلیل گیرایی اش هم اکنون در همه نقاط مرکزی و جنوب غرب ایران شنوندگان فراوانی دارد.
