فیلم جلیقه The Jacket
(لطفا اول خودتون فیلم رو ببینید بعد نظر من رو بخونید که روی دیدگاه شما تاثیر منفی نگذاشته باشم)
با دیدن شروع فیلم تصور کردم موضوع در مورد نشانگان خلیج فارس هست, اما متاسفانه اشاره ی چندانی بهش نشد. (متاسفانه به دلیل آشنایی بیشتر با این اختلال)
نشانگان خلیج فارس که تو کتاب کاپلان هم جزو اختلالات اضطرابی ذکر شده, به خوبی این تفاوت دنیای غرب رو با ما نشون می ده, که تو خلیج فارسی که عراقی ها درش ساکن هستند, و با اون شرایط شیمیایی که مبتلایان به نشانگان خلیج فارس خودشون ایجاد کننده اش بودند و مدتی موقتا تو خلیج فارس حضور داشتند و مبتلا شدند, زندگی کردند (چه مردم نظامی و چه غیر نظامی) , و برای اونها که درگیر شدند نشانگان روانی ساخته می شه, تقاضای غرامت می شه و ...
اما اینور دنیا برای کسی مهم هست که عراق امنیتش رو از دست داد, عراق هر روزه داره چند نفر انسان بی گناه رو از دست می ده؟ فقط به دلیل اینکه یو اس آی مهربون می خواست بهشون آزادی عطا فرماید.
به نظر من صحنه ای که جک استارکس تو عراق تیر می خوره کاملاااااااا مغرضانه ساخته شده و شاید بشه گفت اصلا به زور تو فیلم گنجوندنش
سرباز امریکایی مهربون که اومده به عراقی ها آزادی بده, میاد که حال یه پسر کوچولی عراقی رو بپرسه ولی اون پسره (حتما چون ژنتیکی تروریسته!) با اسلحه بهش شلیک می کنه!!!
و دقیقااااااا همون لحظه نجوای اذان پخش می شه!!!
لذا مسملونها تروریست هستند که حتی بچه هاشون انقد قصی و القلب هستن که به سربازای امریکایی شلیک می کنن, اما امریکاها که تروریست نیستن, فقط می خوان آزادی برقرار بشه انقدر آزاد که هرکی هرچقدر دلش خواست آدم بکشه :sad:
نکته دیگه این فیلم که به نظر من منفی اومد بد و وحشتناک جلوه دادن بیمارستان روانی بود, من خودم به شخصه هر وقت دیوونه شدم عمرا تیمارستان نمی رم, برم هم حتما فرار می کنم.
این وسط واقعا برام مبهم موند که چراااااااااا؟؟؟؟ "بابک" و "جمیله" تو این فیلم به زور جا داده شده بودند؟؟؟!!!
انقدر که این نکته های فیلم ذهن من رو درگیر کرد خود فیلم نکرد, خود فیلم یه تخیل جالب و بانمک بود از اینکه یکی که از آینده اومد نتونست آینده خودش رو تغییر بده و جلوی مرگش رو بگیره, اما تونست یه خانواده رو خوشبخت کنه.
متنی که نوشتم خیلی منفی تر از حسی شد که به فیلم دارم, فیلم بدی نبود, حد متوسط رو به خوب بود به نظر من اما شخصا فیلمهایی که رگه ای از واقعیت داشته باشن رو بیشتر می پسندم.
چند جمله از فیلم که برام جالب بودن:
- اونها می گن من عصبی ام, اما سوال من اینه : کی عصبی نمی شه اگه واقعا به زندگیش نگاه کنه؟ یعنی زندگیه کی انقدر خوبه؟
- چقدر وقت داریم (آخرین دیالوگ فیلم)
