بروبچ شیراز
- نویسنده موضوع amiir
- تاریخ شروع
sa@@ra
New member
وووووووووووووووووووووووووویh34r-smiley:
بازم به مرامو معرفت مامان بزرگ شمووووووووووووووو
منو که می خواسّن بدن "بابوی" ای بخوره!!!!!!!!!!!!!!:smiliess (15):
ووووی حتو فکرشم لرزه تو جونوم میندازه!!!!!!!!!! خوب شد می کپیدم تا تهدید مامان بزرگوم عملی نشه نِ.......
پ.ن : همی نِ.... بعد بیگین چرو ای شیرازیا ایقد می کپن............عامو خب ریشه تو بچگی مون داره نِ .... اَی نمی کپیدیم ، صدای بابوی ای آقو می زدن !!!!!!!!شمو بودی نمی کپیدی؟؟؟؟؟:sadsmiley:
تاتی ووووووووی نمیرییییییییییییییییییییییییییی پکیدم ولی من اصن نمیکپیدم تو بچگیم بابام گمووونم ترسیده بود ما همش بکپیم زار و زندگیش جم کرد اومد اینجووو حالوو میگه ای شما شیراز بودین کمتر میکپیدین
TaTi
مدیر بخش
عامو خب شمو اصالت خودته حفظ کِردی . بد که نی .
وووووی سارا اَی خورده بودمون!!!!!!!!!!!!!!!!!! :5:
k-b
New member
:25r30wi::riz481::riz481: سارا منم دوشتم به همی فک میکِردم!!!!
k-b
New member
وُی جیگر شُمو !!!! ایشالو میوی شیراز با هم میریم!!!
amiir
New member
بچه های شیراز.....
ما اینهمه جاهای خوب خوب تو شیراز داریم... خیلی از رشته هامون تو دانشگاه ها قطب کشورین، مخصوصا رشته های علوم پزشکیمون، قطب میکروب کشور، دندون پزشکی و تو رشته های دارو و پزشکی خیلی از رشته های پیرا پزشکی و بهداشت حرف اول میزنیم... فک کنم دیگه بیشتر از این شوخیا رو ادامه ندین بهتره .... اگه میخواین شیراز معرفی کنین با چیای بهتری هم میشه اینکار کرد.... دیگه شوخی بسه فک کنم... ممنون از همتون
ما اینهمه جاهای خوب خوب تو شیراز داریم... خیلی از رشته هامون تو دانشگاه ها قطب کشورین، مخصوصا رشته های علوم پزشکیمون، قطب میکروب کشور، دندون پزشکی و تو رشته های دارو و پزشکی خیلی از رشته های پیرا پزشکی و بهداشت حرف اول میزنیم... فک کنم دیگه بیشتر از این شوخیا رو ادامه ندین بهتره .... اگه میخواین شیراز معرفی کنین با چیای بهتری هم میشه اینکار کرد.... دیگه شوخی بسه فک کنم... ممنون از همتون
sa@@ra
New member
امیر ما اصن قصد مسهره یا خدشه دار کردن این تاپیکو نداشتیم فقط دور همی خندیدینمو
در ضمن شیرازیا جز معدود ادمای ایرانن که خودشون اینارو میگن وناراحت نمیشن این نکته مثبتشوننههه مگه اینکهه...
حالو چون شمو میخوی چشم خودمم قصدشو داشتم
:28:
sa@@ra
New member
شیراز، نامی خیال انگیز
در افسانه ها آمده است که شیراز فرزند تهمورس (از پادشاهان سلسله پیشدادیان) شهر شیراز را تأسیس کرد و نام خود را بدان بخشید. به روایتی دیگر، نام این دیار، "شهرراز" بوده که به اختصار شهر از و شیراز خوانده شده است.
در حالی که بر اساس تحقیقات "تدسکو" شیراز به معنای مرکز انگور خوب است، "ابن حوقل"، جغرافی دان مسلمان قرن چهارم هجری، علت نامگذاری شیراز شباهت این سرزمین به اندرون شیر می داند، چرا که به قول او عموما" خواربار نواحی دیگر بدانجا حمل می شد و از آنجا چیزی به جایی نمی بردند. و بالاخره بنا به نوشته کتاب "صورالاقالیم"، از جهت وجود دام های بسیار در دشت شیراز، آنجا را "شیرساز" نامیده اند
باری، بیش از هر چیز نام زیبا و سحرانگیز شیراز که واژه ای فارسی است، بهترین گواه بر این باور است که برخلاف پندار پاره ای از جغرافی دانان مسلمان، تأسیس این شهر به قرن ها قبل از ورود اسلام به ایران باز می گردد، شیراز، هم اکنون نیز در محل تقاطع مهمترین راه های ارتباطی شمال به جنوب و شرق به غرب کشور است و این موقعیت در ادوار قبل از اسلام شاخص تر بوده، چرا که در عهد هخامنشیان، شیراز بر سر راه شوش (پایتخت هخامنشی) به تخت جمشید و پاسارگاد بوده و در عهد ساسانیان راه ارتباطی شهرهای بسیار مهمی چون بیشابور و گور با استخر، از جلگه شیراز می گذشت. در نتیجه مسلم است که چنین محل حاصلخیز و خوش آب و هوایی که در تقاطع مسیرهای مهمی که برشمرده شد، قرار داشته، هرگز خالی از آبادی و سکنه نبوده است. وجود آثار قدیمی مانند قصر ابونصر در حوالی شیراز که قدمت آن به دوره اشکانیان می رسد و نقوش برجسته برم دلک، (در چندکیلومتری شرق قصر ابونصر) که از آثار دوره ساسانی است و قلعه بزرگ بندر (فهندر، پهندر، قهندز، کهندژ) در سمت شرق تنگ سعدی و چند نقش برجسته در دهکده گویم در چهار فرسنگی شمال غرب شیراز و همچنین پیدا شدن سکه هایی در ضمن حفاری های قصر ابونصر، که بر آنها با خط پهلوی نام شیراز نقش بسته است، جملگی بر وجود شهر یا بلوکی به نام شیراز، در همین محل در دوران قبل از اسلام دلالت دارد.
علاوه بر آنچه گفته شد، کاوش های باستان شناسی در تخت جمشید، به سرپرستی کامرون در سال 1314 ه.ش، به پیدایش خشت نبشته هایی انجامید که بر روی چند فقره از آنها نام شیراز مشخص بود. بدین ترتیب می توان احتمال داد، این وادی که در عهد رونق تخت جمشید، آبادی کوچکی بیش نبوده است، بعد از انهدام پایتخت هخامنشیان، سمندروار از دل خاکستر آن دیار برپا خاسته است.
آخرین کلام این که در اشعاری از شاهنامه فردوسی، استاد حماسه سرای طوسی، به مناسبت هایی از شیراز یاد شده، مثلاً راجع به شیراز در عهد کیانیان آمده است
دوهفته در این نیز بخشید مرد
سوم هفته آهنگ شیراز کرد
هیونان فرستاد چندی ز ری
سوی پارس، نزدیک کاوس کی
در افسانه ها آمده است که شیراز فرزند تهمورس (از پادشاهان سلسله پیشدادیان) شهر شیراز را تأسیس کرد و نام خود را بدان بخشید. به روایتی دیگر، نام این دیار، "شهرراز" بوده که به اختصار شهر از و شیراز خوانده شده است.
در حالی که بر اساس تحقیقات "تدسکو" شیراز به معنای مرکز انگور خوب است، "ابن حوقل"، جغرافی دان مسلمان قرن چهارم هجری، علت نامگذاری شیراز شباهت این سرزمین به اندرون شیر می داند، چرا که به قول او عموما" خواربار نواحی دیگر بدانجا حمل می شد و از آنجا چیزی به جایی نمی بردند. و بالاخره بنا به نوشته کتاب "صورالاقالیم"، از جهت وجود دام های بسیار در دشت شیراز، آنجا را "شیرساز" نامیده اند
باری، بیش از هر چیز نام زیبا و سحرانگیز شیراز که واژه ای فارسی است، بهترین گواه بر این باور است که برخلاف پندار پاره ای از جغرافی دانان مسلمان، تأسیس این شهر به قرن ها قبل از ورود اسلام به ایران باز می گردد، شیراز، هم اکنون نیز در محل تقاطع مهمترین راه های ارتباطی شمال به جنوب و شرق به غرب کشور است و این موقعیت در ادوار قبل از اسلام شاخص تر بوده، چرا که در عهد هخامنشیان، شیراز بر سر راه شوش (پایتخت هخامنشی) به تخت جمشید و پاسارگاد بوده و در عهد ساسانیان راه ارتباطی شهرهای بسیار مهمی چون بیشابور و گور با استخر، از جلگه شیراز می گذشت. در نتیجه مسلم است که چنین محل حاصلخیز و خوش آب و هوایی که در تقاطع مسیرهای مهمی که برشمرده شد، قرار داشته، هرگز خالی از آبادی و سکنه نبوده است. وجود آثار قدیمی مانند قصر ابونصر در حوالی شیراز که قدمت آن به دوره اشکانیان می رسد و نقوش برجسته برم دلک، (در چندکیلومتری شرق قصر ابونصر) که از آثار دوره ساسانی است و قلعه بزرگ بندر (فهندر، پهندر، قهندز، کهندژ) در سمت شرق تنگ سعدی و چند نقش برجسته در دهکده گویم در چهار فرسنگی شمال غرب شیراز و همچنین پیدا شدن سکه هایی در ضمن حفاری های قصر ابونصر، که بر آنها با خط پهلوی نام شیراز نقش بسته است، جملگی بر وجود شهر یا بلوکی به نام شیراز، در همین محل در دوران قبل از اسلام دلالت دارد.
علاوه بر آنچه گفته شد، کاوش های باستان شناسی در تخت جمشید، به سرپرستی کامرون در سال 1314 ه.ش، به پیدایش خشت نبشته هایی انجامید که بر روی چند فقره از آنها نام شیراز مشخص بود. بدین ترتیب می توان احتمال داد، این وادی که در عهد رونق تخت جمشید، آبادی کوچکی بیش نبوده است، بعد از انهدام پایتخت هخامنشیان، سمندروار از دل خاکستر آن دیار برپا خاسته است.
آخرین کلام این که در اشعاری از شاهنامه فردوسی، استاد حماسه سرای طوسی، به مناسبت هایی از شیراز یاد شده، مثلاً راجع به شیراز در عهد کیانیان آمده است
دوهفته در این نیز بخشید مرد
سوم هفته آهنگ شیراز کرد
هیونان فرستاد چندی ز ری
سوی پارس، نزدیک کاوس کی
آخرین ویرایش: