zanbagh
New member
برای نخستین بار هنگامی طعم خوشبختی واقعی را چشیدم که در «تی گو» روزنامه* می*فروختم. آن زمان دوران جنگ کره بود و ما در آنجا پناهنده بودیم. در آن روزها به خاطر جنگ، مردم خیلی فقیر بودند و مرگ آسانتر از زندگی بود. ما همیشه گرسنه بودیم و با این وجود یکی از بازی*های طعنه*آمیز زندگی همین بود که گرسنگی به ما شجاعت زندگی کردن می*داد.
پدرم ربوده شده و به شمال برده شده بود و برادرهای بزرگترم در خدمت ارتش بودند و من در سن 14 سالگی نان*آور خانواده بودم. می*بایست دست کم روزی 100 روزنامه می*فروختم تا بتوانم از عهده*ی هزینه*ی ضروری خانواده*ام بربیایم. مادر و برادرهای کوچکترم هر شب تا دیر وقت منتظر من می*ماندند تا به خانه بیایم و چیزی برای خوردن بیاورم و با هم شام بخوریم. من همیشه ممنون این حرکت آن*ها بودم. وقتی 4 نفری در کنار هم غذا می*خوردیم، من واقعاً احساس بزرگی می*کردم. از وعده*هایی که با هم غذا می*خوردیم واقعاً لذت می*بردم و بسیار خوشحال می*شدم.
اما اینطور نبود که همیشه بتوانیم با هم غذا بخوریم. من روزنامه*هایم را در بازار «پانگ چون» می*فروختم. این بازار از ساختمان*های کلنگی و موقتی تشکیل شده بود که در موازات رودخانه قرار داشت و اغلب فروشگاه*های آن در آب و هوای نامساعد و توفانی تعطیل بودند. اگر قرار بود که همه*ی اعضای خانواده دور هم غذا بخوریم، باید 100 روزنامه می*فروختم. بنابراین آب و هوای نامساعد و بسته بودن بازار مشکل ساز بود چون در آن صورت نمی*توانستم روزنامه*هایم را بفروشم. بعضی روزها که صبح می*خواستم از خانه خارج شوم فقط کمی پول خرد داشتم تا برای خرج روزانه به
خانواده*ام بدهم.
در چنین شب*هایی که به خانه می*آمدم، مادر و برادرهایم خواب بودند و فوراً متوجه می*شدم که چرا آن*ها در خواب هستند. چون فقط یک پیاله برنج داشتیم و آن را هم برای من نگه می*داشتند. مادرم از خواب برمی*خاست تا به من غذا بدهد و می*گفت: « ما شام خورده*ایم، تو باید گرسنه باشی، پس زودباش غذایت را بخور.»
وقتی به برادرهایم نگاه می*کردم که گرسنه خوابیده*اند، گریه*ام می*گرفت چون تنها یک پیاله برنج داشتیم. اما من و مادرم اشکهایمان را از یکدیگر پنهان می*کردیم. به او می*گفتم هنگام مراجعت به خانه، یک پیاله رشته فرنگی خورده*ام و سیر هستم و از او می*خواستم که او و بچه*ها برنج را بخورند. کاملاً واضح بود که من و مادرم به یکدیگر دروغ می*گفتیم و هر دو هم می*دانستیم، اما مگر امکان داشت جور دیگری احساسات خود را نشان دهیم؟
ظاهراً از لحاظ مادی فقیر، ولی در باطن ثروتمند بودیم. ما چیزی نداشتیم، ولی هر چه داشتیم خالصانه برای یکدیگر ایثار می*کردیم. کسی که در دنیا همه چیز دارد، ولی نمی*داند چگونه باید به دیگران بخشش کند، ثروتمند نیست. ثروتمندان واقعی آنانی هستند که زیاد می*بخشند. آنان که هر چه در توان دارند، می*بخشند. آنانی که می*دانند چگونه ببخشند. مهم نیست که چقدر ناچیز و یا چقدر زیاد دارند.
کیم وو چونگ (بنیانگذار کمپانی دوو)
