نهج البلاغه

[AWWA]

روزی حضرت امير(ع) در مسير خود از كوفه به طرف شام، با ساكنين شهر انبار روبه‌رو شد، مردم اين شهر برای استقبال از حضرت با سرعت پيش روی او حركت كردند. حضرت فرمودند، اين چه كاری بود كه از خود ساختيد «مَا هَذَالَّذی صَنَعتُمُوهُ» در پاسخ گفتند: اين رفتار، عمل و رسم ما در برابر اميران ماست كه با آن به تعظيم و بزرگداشت آنان می‌پردازيم، امام به آنها فرمود: اين عمل ويژه شما در برابر اميرانتان نه تنها بهره‌ای برای آنها ندارد، بلكه موجب مشقّت و شكستن شما می‌شود.

 

[AWWA]

حكمت 207

ارزش همانند شدن با خوبان


وَ قَالَ [عليه السلام] إِنْ لَمْ تَكُنْ حَلِيماً فَتَحَلَّمْ فَإِنَّهُ قَلَّ مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ إِلَّا أَوْشَكَ أَنْ يَكُونَ مِنْهُمْ .

و درود خدا بر او ، فرمود : اگر بردبار نيستي، خود را به بردبارى بنماى ، زيرا اندك است كه خود را همانند مردمى كند و از جملة آنان به حساب نيايد.

 

[AWWA]

حكمت 209

خبر از ظهور حضرت مهدى (عج)

وَ قَالَ [عليه السلام] لَتَعْطِفَنَّ الدُّنْيَا عَلَيْنَا بَعْدَ شِمَاسِهَا عَطْفَ الضَّرُوسِ عَلَى وَلَدِهَا وَ تَلَا عَقِيبَ ذَلِكَ وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِى الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ .

و درود خدا بر او ، فرمود : دنيا پس از سركشي، به ما روى مى كند ، چونان شتر مادة بدخو كه به بچه خود مهربان گردد.(سپس اين آيه را خواند)
"و اراده كرديم كه بر مستضعفين زمين، منّت گذارده آنان را امامان و وارثان حكومت ها گردانيم".

 

[ZOT]

حضرتــ فاطمـﮧ زهرا (س) :

"هرکس عبادتـــ خالص خویش را بـﮧ پیشگاه خدا بفرستد،

خداوند تعالـﮯ برتریـטּ مصلحتـــ او را برایش نازل مـﮯکند."
به یاد حضرت زهرا (س)

 

[a_67]

من همیشه این حدیثو میخونم ولی برام مبهمه.اگه کسی توضیحی براش داره بگه. برداشت خودتونم بگین خوبه

هر که آرزوها دراز دارد،بدکرداری کند(حکمت 36)

پ.ن: زهرا جون اگه به نظرت اسپمه بگو پاکش کنم.

سلام
لینک زیر چند خطی درباره ی تفسیر و توضیح این حکمت هست:
پانزدهمین نشست شرح و تفسیر نهج البلاغه ...

 

[siteman]

بچه ها اگه تونستین خطبه ی فدک در رابطه با حضرت فاطمه است یه بار بخونینش...زیاد هم نیس...اینترنت هم هستش

 

[AWWA]

حكمت 222

بى توجهى به بدى بدكاران

وَ قَالَ [عليه السلام] مِنْ أَشْرَفِ أَعْمَالِ الْكَرِيمِ غَفْلَتُهُ عَمَّا يَعْلَمُ .

خود را به بى خبرى نماياندن از بهترين كارهاى بزرگواران است.

 

[yashar.1985]

علی (ع) فرموده است : عقل که غریزه ی اختصاصی انسان و از سرمایه های طبیعی بشر است با علم آموزی و تجربه اندوزی افزایش می یابد.
منبع : غررالحکم ،ص67

 

[AWWA]

حكمت 215

اختلاف، آفت انديشه

وَ قَالَ [عليه السلام] الْخِلَافُ يَهْدِمُ الرَّأْيَ .

اختلاف نابود كنندة انديشه است.

 

[AWWA]

حكمت 216

قدرت و تجاوز كارى

وَ قَالَ [عليه السلام] مَنْ نَالَ اسْتَطَالَ .

كسى كه به نوايى رسيد تجاوز كار شد.

 

[AWWA]

حكمت 217

دگرگونى روزگار و شناخت انسان ها

وَ قَالَ [عليه السلام] فِى تَقَلُّبِ الْأَحْوَالِ عِلْمُ جَوَاهِرِ الرِّجَالِ .

در دگرگونى روزگار، گوهر شخصيت مردان شناخته مى شود

 

[ZOT]

و درود خدا بر او ، فرمود :

هنگامى كه از چیزى مى ترسى ، خود را در آن بیفكن ، زیرا گاهى ترسیدن از چیزی، از خود آن سخت تر است.

حکمت 175

 

[ZOT]

وَ قَالَ [علیه السلام] یَا ابْنَ آدَمَ مَا كَسَبْتَ فَوْقَ قُوتِكَ فَأَنْتَ فِیهِ خَازِنٌ لِغَیْرِكَ .
اى فرزند آدم ، آنچه را كه بیش از نیاز خود فراهم كنى ، براى دیگران اندوخته اى .

حکمت 192

 

[mw.ashel]

 

[ZOT]

وَ قَالَ [علیه السلام] قُلُوبُ الرِّجَالِ وَحْشِیَّةٌ فَمَنْ تَأَلَّفَهَا أَقْبَلَتْ عَلَیْهِ .

دل هاى مردم گریزان است ، به كسى روى آورند كه خوشرویى كند .

حکمت 50

 

[mohana]

امام علي سلام الله علیه: :

فَوْتُ الْحَاجَةِ أَهْوَنُ مِنْ طَلَبِهَا إِلَى غَيْرِ أَهْلِهَا​

با نيازمندى به سر بردن ، آسانتر است از دست نياز به سوى نااهل دراز كردن .​

نهج البلاغه: حکمت 66 / ميزان الحكمه: ج 5، ص 171​

​

 

[mw.ashel]

حضرت علی (ع) می فرماییند:

علم و عمل پیوندی نزدیک دارند و کسی که دانست ، باید به آن عمل کند. چرا که علم عمل را فرا خواند .
اگر پاسخش داد می ماند وگر نه کوچ می کند.

 

[AWWA]

حكمت 270 ضرورت حفظ اموال كعبه

ضرورت حفظ اموال كعبه
وَ رُوِيَ أَنَّهُ ذُكِرَ عِنْدَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِى أَيَّامِهِ حَلْيُ الْكَعْبَةِ وَ كَثْرَتُهُ فَقَالَ قَوْمٌ لَوْ أَخَذْتَهُ فَجَهَّزْتَ بِهِ جُيُوشَ الْمُسْلِمِينَ كَانَ أَعْظَمَ لِلْأَجْرِ وَ مَا تَصْنَعُ الْكَعْبَةُ بِالْحَلْيِ فَهَمَّ عُمَرُ بِذَلِكَ وَ سَأَلَ عَنْهُ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ [عليه السلام] فَقَالَ[عليه السلام]:
إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ أُنْزِلَ عَلَى النَّبِيِّ ص وَ الْأَمْوَالُ أَرْبَعَةٌ أَمْوَالُ الْمُسْلِمِينَ فَقَسَّمَهَا بَيْنَ الْوَرَثَةِ فِى الْفَرَائِضِ وَ الْفَيْ‏ءُ فَقَسَّمَهُ عَلَى مُسْتَحِقِّيهِ وَ الْخُمُسُ فَوَضَعَهُ اللَّهُ حَيْثُ وَضَعَهُ وَ الصَّدَقَاتُ فَجَعَلَهَا اللَّهُ حَيْثُ جَعَلَهَا وَ كَانَ حَلْيُ الْكَعْبَةِ فِيهَا يَوْمَئِذٍ فَتَرَكَهُ اللَّهُ عَلَى حَالِهِ وَ لَمْ يَتْرُكْهُ نِسْيَاناً وَ لَمْ يَخْفَ عَلَيْهِ مَكَاناً فَأَقِرَّهُ حَيْثُ أَقَرَّهُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ لَوْلَاكَ لَافْتَضَحْنَا وَ تَرَكَ الْحَلْيَ بِحَالِهِ .


در زمان حكومت عمر، نسبت به فراوانى زيور و زينت هاى كعبه صحبت شد، گروهى گفتند آن ها را براى لشگر اسلام مصرف كن، كعبه زر و زيور نمى خواهد، وقتى از امير المؤمنين [عليه السلام] پرسيدند، فرمود)
همانا قرآن بر پيامبر (ص) هنگامى نازل گرديد كه اموال چهار قسم بود، اموال مسلمانان، كه آن را بر اساس سهم هر يك از وارثان ، تقسيم كرد، و غنيمت جنگى كه آن را به نيازمندانش رساند، و خمس كه خدا جايگاه مصرف آن را تعيين فرمود، و صدقات ، كه خداوند راه هاى بخشش آن را مشخص فرمود. و زيور آلات و زينت كعبه از اموالى بودند كه خدا آن را به حال خود گذاشت ، نه از روى فراموشى آن را ترك كرد، و نه از چشم خدا پنهان بود، تو نيز آن را به حال خود واگذار چنانكه خدا و پيامبرش آن را به حال خود واگذاشتند.

 

[AWWA]

حكمت 272

ضرورت استقامت در برداشتن كجى ها
وَ قَالَ [عليه السلام] لَوْ قَدِ اسْتَوَتْ قَدَمَايَ مِنْ هَذِهِ الْمَدَاحِضِ لَغَيَّرْتُ أَشْيَاءَ .


اگر از اين فتنه ها و لغزشگاه با قدرت بگذرم، دگرگونى هاى بسيار پديد مى آورم.

 

[AWWA]

حكمت 274

ضرورت عمل گرايى

وَ قَالَ [عليه السلام] لَا تَجْعَلُوا عِلْمَكُمْ جَهْلًا وَ يَقِينَكُمْ شَكّاً إِذَا عَلِمْتُمْ فَاعْمَلُوا وَ إِذَا تَيَقَّنْتُمْ فَأَقْدِمُوا .


علم خود را نادانى ، و يقين خود را شك و ترديد مپنداريد، پس هر گاه دانستيد عمل كنيد، و چون به يقين رسيديد اقدام كنيد.