خود را فدای نگرانی*هايتان نكنيد
بیشتر انسان*ها خود را فدای نگرانی*هایی می*کنند که اصلا وجود ندارند یا اتفاق نمی*افتند…
اگر در طول یک دوره زمانی خاص همه چیزهایی که سبب نگرانی شما شده*اند را ثبت کنید، آنگاه چیز جالبی را کشف خواهید کرد: «بیشتر مشکلات بزرگی که پیش*بینی کرده بودید هرگز اتفاق نیفتاده است!» و شما بدون بروز آن مشکل از آن مرحله عبور کرده*اید یا در موارد زیاد مشکلی که پیش*بینی می*شد به آن بزرگی که فکر می*کردید نبوده است.
این بدان معناست که بیشتر انسان*ها خود را فدای نگرانی می*کنند و این نگرانی سبب می*شود که از بکار بردن یک راه حل سازنده برای حل مشکل منصرف شویم. بنابراین نه تنها از نظر روحی و فکری دچار اضطراب و تشویش می*شویم بلکه دقیقه*ها و ساعت*های باارزشی را که می*توانستیم به یک کار سودمند بپردازیم، از دست می*دهیم.
اما راه حل چیست؟ برای جلوگیری از این وضعیت اغلب لازم است منبع بروز نگرانی را تحت کنترل خود درآورید و آن را تبدیل به موردی با اهمیتِ کمتر کنید. سپس آن را تجزیه و تحلیل نمایید تا بتوانید در آرامش بیشتر راه*حل مناسب را پیدا کنید. پس اولین قدم این است که هرچه مشکل به نظر شما بزرگ آمد آن را در ذهن خود کوچک کنید. اگر بتوانید از این مرحله گذر کنید. در پیدا کردن راه حل مناسب به مراتب موفق*تر خواهید بود و گاه متوجه می*شوید که مشکل به آن بزرگی که فکر می*کردید، نبوده است و گاه اصلا این مشکل رخ نداده است.
چندی پیش کنسرتی بزرگ و مهم در رم برگزار شد که رهبری آن را توسکانینی برعهده داشت. یکی از نوازندگان ارکستر سراسیمه به سمت توسکانینی رفت درحالیکه چهره*اش از اضطراب و نگرانی به شدت قرمز شده بود. او به توسکانینی گفت ساز من به درستی کار نمی*کند و من نمی*توانم نت E_flat را اجرا کنم. من چه کار کنم چند لحظه دیگر کنسرت شروع می*شود.
توسکانینی با لبخندی به نوازنده خود نگاه کرد و دست خود را به آرامی روی شانه او گذاشت و با آرامش گفت دوست من نگران نباش نت E_flat در موسیقی که اجرا می*کنیم وجود نخواهد داشت.
دفعه بعدی که خود را در میان نگرانی یافتید احتمالاً آنقدر توانا شده*اید که آنرا متوقف کنید و از خود بپرسید احتمال بروز چنین مشکلی چقدر است و اگر این اتفاق بیفتد راه حل شما آماده است.
بیشتر انسان*ها خود را فدای نگرانی*هایی می*کنند که اصلا وجود ندارند یا اتفاق نمی*افتند…
اگر در طول یک دوره زمانی خاص همه چیزهایی که سبب نگرانی شما شده*اند را ثبت کنید، آنگاه چیز جالبی را کشف خواهید کرد: «بیشتر مشکلات بزرگی که پیش*بینی کرده بودید هرگز اتفاق نیفتاده است!» و شما بدون بروز آن مشکل از آن مرحله عبور کرده*اید یا در موارد زیاد مشکلی که پیش*بینی می*شد به آن بزرگی که فکر می*کردید نبوده است.
این بدان معناست که بیشتر انسان*ها خود را فدای نگرانی می*کنند و این نگرانی سبب می*شود که از بکار بردن یک راه حل سازنده برای حل مشکل منصرف شویم. بنابراین نه تنها از نظر روحی و فکری دچار اضطراب و تشویش می*شویم بلکه دقیقه*ها و ساعت*های باارزشی را که می*توانستیم به یک کار سودمند بپردازیم، از دست می*دهیم.
اما راه حل چیست؟ برای جلوگیری از این وضعیت اغلب لازم است منبع بروز نگرانی را تحت کنترل خود درآورید و آن را تبدیل به موردی با اهمیتِ کمتر کنید. سپس آن را تجزیه و تحلیل نمایید تا بتوانید در آرامش بیشتر راه*حل مناسب را پیدا کنید. پس اولین قدم این است که هرچه مشکل به نظر شما بزرگ آمد آن را در ذهن خود کوچک کنید. اگر بتوانید از این مرحله گذر کنید. در پیدا کردن راه حل مناسب به مراتب موفق*تر خواهید بود و گاه متوجه می*شوید که مشکل به آن بزرگی که فکر می*کردید، نبوده است و گاه اصلا این مشکل رخ نداده است.
چندی پیش کنسرتی بزرگ و مهم در رم برگزار شد که رهبری آن را توسکانینی برعهده داشت. یکی از نوازندگان ارکستر سراسیمه به سمت توسکانینی رفت درحالیکه چهره*اش از اضطراب و نگرانی به شدت قرمز شده بود. او به توسکانینی گفت ساز من به درستی کار نمی*کند و من نمی*توانم نت E_flat را اجرا کنم. من چه کار کنم چند لحظه دیگر کنسرت شروع می*شود.
توسکانینی با لبخندی به نوازنده خود نگاه کرد و دست خود را به آرامی روی شانه او گذاشت و با آرامش گفت دوست من نگران نباش نت E_flat در موسیقی که اجرا می*کنیم وجود نخواهد داشت.
دفعه بعدی که خود را در میان نگرانی یافتید احتمالاً آنقدر توانا شده*اید که آنرا متوقف کنید و از خود بپرسید احتمال بروز چنین مشکلی چقدر است و اگر این اتفاق بیفتد راه حل شما آماده است.
