تصوری که دارم...خیلی خوب بودن تا جایی که تونستن برام خوبی کردن.جوری که از اعضای خانوادم میدونستمشون....و همیشه دوست داشتم باهاشون باشم...به اندازه خواهر واقعی براشون تب میکردم چون واقعا ازشون تاثیر میگرفتم.تا وقتی و جایی که میتونستن خوبی میکردن و دریغ نمیکردن.
ولی هرچی که فکرش را کنی بقول صندلی داغی که خیلی از عزیزتن گفتن واقعا باور کردم که فضای مجازی..است و فضای مجازیه جاییه که شاید هیچوقت در واقعیت کسانی که دوست داری نبینی ولی از هم تاثیر میپذیریم
ولی به این جمله همیشه ایمان دارم که
خداوند ما را درمسیر زندگی هم قرار میدهد تا به شیوه های گوناگون از هم تاثیر بپذیریم
دنبال خدا در وجود دیگران بگردیم
ما واقعا از دوستانی که خوب بودن همیشه تاثیراتی زیادی گرفتم و خیلی چیزها را یاد گرفتم
از کسانی که بد هم بودن به نوعی باز هم یاد گرفتم...یاد گرفتن در جبران بدی و کینه توزی و بدی نه ...نه...ولی یاد گرفتم که میتونه بدی یا فریب یا چیزهای بدتر از این هم وجود داشته باشه....و نباید اینقدر که پاک به همه چیز و همه رابطه ها نگاه میکردم باشم.....و باید دیدمو عوض کنم.....
و حتی یاد گرفتم برای گشایش توانگری دلمو از همه چیز خالی کنم و همه چیزو ببخشم.
ولی دنیای مجازی اگر واقعا بتونی ازش مفید استفاده کنی واقعا مفیده