بچه ات رو چطور تربیت میکنی ؟

BBT

New member
ناصر تو کلا حسودی بچه رو الکی تنبیه میکنی

تنبیه بدنی به هر شکلی که باشد قطعا بین شما و فرزندتان دیوار و حائل ایجاد می‌کند. خود ما از کسانی که به نوعی سعی می‌کنند به ما آسیب برسانند نفرت داریم. به هر حال این طبیعت انسان است و پدر و مادر باید بدانند تاثیر انضباطی تنبیه بدنی، سطحی و موقتی است! برای ایجاد یک پیوند دائمی با فرزندتان باید در کنار آموزش نظم و انضباط، به او احترام هم بگذارید. تنبیه بدنی مولد احساس ترس است و برای همیشه بین والدین و فرزندان فاصله می‌اندازد.

همواره به جای تنبیه و اعمال خشونت راه بهتری هم می توان پیدا كرد. چون تنبیه بدنی عوارض متعددی در رفتار و روحیه فرزند شما به جای خواهد گذاشت.اين روشها عبارتند از:

- به او بیاموزید. به جای مجازات او به خاطر كار نادرستش، كار درست را به او یاد بدهید. مثلاً بگویید: «وقتی اسباب بازی هایت را در اتاق پذیرایی رها می كنی من این كارت را نمی پسندم. دوست دارم دفعه بعد آنها را در كمد بگذاری.»

- از عصبانیت دوری كنید. به جای تمركز روی اشتباه یا رفتار نادرست كودك، كه شما را برای هیجان و عكس العمل احساسی آماده می كند، از هر یك از موارد خطای فرزندتان به عنوان موقعیت خوبی جهت راهنمایی او و فراگیری استفاده كنید.

- از لجبازی و زورآزمایی بپرهیزید. هیچ كاری مخربتر و بی فایده تر از زور آزمایی با فرزند نیست. او را به همكاری كردن تشویق كنید. مثلاً می توان گفت : «من مشكلی دارم. من دوست دارم تو پیراهن تمیزی بپوشی ولی می بینم كه تو بازهم همون قبلی رو می پوشی. به نظرت چطور می شه این مسئله رو رفع كرد؟». وقتی مشكل را با كودك در میان بگذارید احتمالاً بیشتر علاقه مند می شود كه در حل آن كمك كند و با شما همكاری كند.

580272_822.jpg
 

BBT

New member
خب این موضوع برای همه موارد دیگه هم صدق میکنه چون بچه ها اون چیزی میشوند که ما هستیم نه انچه دوست داریم

خب نتیجه اش میشه قبل این که بخوایم بچه مون رو تربیت کنیم بیاد خودمون رو تربیت کنیم
پس شروع تربیت فرزند نه از مان بچه دار شدن بلکه از مانی است که خودمون شناختیم و میتونیم رفتارمون رو تغییر بدیم یا اصلاح کنیم
 

آتشین

Well-known member

تنبیه بدنی به هر شکلی که باشد قطعا بین شما و فرزندتان دیوار و حائل ایجاد می‌کند. خود ما از کسانی که به نوعی سعی می‌کنند به ما آسیب برسانند نفرت داریم. به هر حال این طبیعت انسان است و پدر و مادر باید بدانند تاثیر انضباطی تنبیه بدنی، سطحی و موقتی است! برای ایجاد یک پیوند دائمی با فرزندتان باید در کنار آموزش نظم و انضباط، به او احترام هم بگذارید. تنبیه بدنی مولد احساس ترس است و برای همیشه بین والدین و فرزندان فاصله می‌اندازد.

همواره به جای تنبیه و اعمال خشونت راه بهتری هم می توان پیدا كرد. چون تنبیه بدنی عوارض متعددی در رفتار و روحیه فرزند شما به جای خواهد گذاشت.اين روشها عبارتند از:

- به او بیاموزید. به جای مجازات او به خاطر كار نادرستش، كار درست را به او یاد بدهید. مثلاً بگویید: «وقتی اسباب بازی هایت را در اتاق پذیرایی رها می كنی من این كارت را نمی پسندم. دوست دارم دفعه بعد آنها را در كمد بگذاری.»

- از عصبانیت دوری كنید. به جای تمركز روی اشتباه یا رفتار نادرست كودك، كه شما را برای هیجان و عكس العمل احساسی آماده می كند، از هر یك از موارد خطای فرزندتان به عنوان موقعیت خوبی جهت راهنمایی او و فراگیری استفاده كنید.

- از لجبازی و زورآزمایی بپرهیزید. هیچ كاری مخربتر و بی فایده تر از زور آزمایی با فرزند نیست. او را به همكاری كردن تشویق كنید. مثلاً می توان گفت : «من مشكلی دارم. من دوست دارم تو پیراهن تمیزی بپوشی ولی می بینم كه تو بازهم همون قبلی رو می پوشی. به نظرت چطور می شه این مسئله رو رفع كرد؟». وقتی مشكل را با كودك در میان بگذارید احتمالاً بیشتر علاقه مند می شود كه در حل آن كمك كند و با شما همكاری كند.

580272_822.jpg

ناصر با شماستا
هی به من زور میگی
 

آتشین

Well-known member
خب نتیجه اش میشه قبل این که بخوایم بچه مون رو تربیت کنیم بیاد خودمون رو تربیت کنیم
پس شروع تربیت فرزند نه از مان بچه دار شدن بلکه از مانی است که خودمون شناختیم و میتونیم رفتارمون رو تغییر بدیم یا اصلاح کنیم


من قبل تربیت بچه میخوام اقامونو تربیت کنم
چون مردا همشون مث بچه میمونن
 

آتشین

Well-known member
ناصر مردا کلا حسودن
اره حسودی میکنی
بنا به دلایلیییییییییییی
 

BBT

New member
ناصر مردا کلا حسودن
اره حسودی میکنی
بنا به دلایلیییییییییییی
چه دلایلی ؟؟؟
من قبل تربیت بچه میخوام اقامونو تربیت کنم
چون مردا همشون مث بچه میمونن

خوبه کار خوبی میکنی البته تربیت خودت نسبت به اقاتون در اولیتی
یعنی انقدر شناخت عمیقی داری از مردا ؟
 

BBT

New member
در كودكانی كه مورد تنبیه بدنی و سوء استفاده قرار گرفته اند موارد زیر دیده می شوند:

- داشتن تصویر ضعیف و مبهم از شخصیت خودشان

- ناتوانی در اطمینان یا محبت و عشق به دیگران

- پرخاشگری ، آشوبگری و انجام رفتارها و اعمال غیرقانونی

- خشم و عصبانیت

- رفتارهایی در جهت نابود سازی خود و تفكراتی كه آنها را به سوی خودكشی سوق می دهد

- بی تفاوتی ، بی ارادگی و كناره گیری

- ترس از آغاز روابط جدید یا فعالیتهای تازه

- نگرانی و ترس

- ایجاد مشكل در مدرسه یا عدم موفقیت

- احساس ناراحتی یا دیگر نشانه های افسردگی

- دیدن كابوس و بازگشت به گذشته

4child.jpg
 

آتشین

Well-known member
چه دلایلی ؟؟؟

چون محبت طرف مقابل تقسیم میشه بین تو نی نی و اینکه نی نی به توجه بیشتری نیاز داره و برای تو فرصتی نمیمونه و تو کم کم حسود و افسرده میشی
خوبه کار خوبی میکنی البته تربیت خودت نسبت به اقاتون در اولیتی
یعنی انقدر شناخت عمیقی داری از مردا ؟

شناخت عمیق نیاز نیس
 

bahar9368

New member
baby21.gif


a_003.gif


من نکته ای که بهش توجه خاصی نشون میدم اینه که بچه هام خودساخته بار بیان .و بتونن از عهده خودشون به خوبی بر بیان
baby32.gif
 

nazgol

New member
چه تاپیک خوب و جالبی
بچه شیرینه..موجود دوس داشتنی کلا فرشته های کوچیکی ان..نعمت خدا هستن که باید شاکر بود در قبالش و یه نوع ازین شکرگذاری تربیت صحیحه بچه اس که بزرگترین مسیولیت پدر و مادره در قبال اونا.از اولی که اسم براش تعیین میشه تا آخر عمر باید مواظب بود.
من خیلی بچه دوست دارم ..بچه شیرینه اما تربیتش اونو شیرین تر میکنه
بنظر من همونطور که برای خرید یه ماشین میریم دوره میبینیم گواهینامه میگیریم تمرین میکنیم بعد وقتی آمادگیشو پیدا کردیم اونوقت ماشین میخریمو میشینیم پشت فرمون،برای بچه دار شدنم باید حسابی اطلاعات بدست آورد و بعد از آمادگی لازم بچه دار شد.
خب توی هر دوره از مراحل تکاملی یه آدم طبق فرضیه هایی که موجوده نیازهایی وجود داره که باید توی اون مرحله برآورده بشه و عدم برآورده شدنش مساوی با کمبودهایی هست که فرزندمون در آینده باهاش با مشکل برمیخوره. مثلا توی دوره شیرخوارگی کودک حس اعتمادش شکل میگیره.باید نیازهاش بی برو برگرد تامین بشه. توی سن نوپایی حس استقلال شکل میگیره. باید اونو مستقل بار آورد. بنظر من متکی بر خود بودن،توجه مناسب داشتن و لوس نکردن بچه توی این سن باید مد نظر مادر و پدر باشه. بعدشم خردسالیه که باید خلاقیتاش و استعدادهاشو شکوفا کنیم و همینطور بزرگتر که میشه تربیتش مشکل تر و نیاز به دقت بیشتر داره خصوصا توی نوجوانیش که شخصیت و هویت اصلیش شکل میگیره
از خدا میخوام فرزندان صالح و مفیدی به هرکسی که از ته دل آرزشو داره عطا کنه و این توان رو به ما بده که توی تربیت بچه هامون کم نذاریمو آدمای فرهیخته ای تحویل جامعه بدیم..انشاله
 

nazgol

New member
در مورد تنبیه و تشویق یاد یه فرضیه اخلاقی افتادم..فرضیه کوهلبرگ میگه در هر سنی بچه بر اساس یه سری معیارها خوب و بد رو یاد میگیره
توی سن شیرخوارگی که مسایل اخلاقی در تربیت مطرح نشده
از نوپای ترس از تنبیه شدن میتونه خوب و بد رو برای بچه تعیین کنه..مثلا بهترین تنبیه میتونه محرومیت بچه از دیدن برنامه مورد علاقه اش باشه. یا اینکه بگیم بره توی اتاقش..البته ترجیحا نگیم در رو ببنده در باز باشه.. یا اخم کردن و صحبت نکردن با بچه برای مدت و کوتاه
توی سن خردسالی جلب تشویق دیگرانه که به بچه انگیزه میده و کار خوب و بد رو تجربه میکنه..مثلا اگه فلان کارو بکنم مامانی برام یه شیرینی خوشمزه میخره پس خوبه
بعدها که وارد مدرسه میشه نظام اجتماعی و نظارت دیگران و اینکه لقب دخکر خوب پسر خوب بگیره اونو تشویق میکنه کار مثبت انجام بده و رفتارای منفیشو برطرف کنه. خب اینجاست که معلم نقش بزرگی داره و وظیفه ما ارتباط داشتن با مدرسه فرزندمونه و ارتباط نزدیک با معلم اون. بعد در سن نوجوانی هم که دیگه کم کم هویت واقعی شکل میگیره و نظر خودش براش مهم تر میشه..و اینجاست که تربیت درست در دوران کودکی خودشو بروز میده
 
بالا