فرقـﮯ نمـﮯ کند کجآ یــآ کِـﮯ ! در هیــاهوی این شهر هرکجا و هر وقت دچار واهمه شدی با "ایمـانت" وضــو بگیر زیــر لـب نیـَـت کـن " حجآب-مـﮯ-کنم-قربة-الـﮯ-الله"
"آنگلا مرکل" صدراعظم آلمان قطعا از انتشار عکسی که وی را در سن ۱۷ سالگی در لباس نظامی در کنار سایر نظامیان نظام کمونیستی پیشین آلمان شرقی نشان می دهد خوشحال نیست و به دلیل آشکار شدن هویتش مورد انتقادات بسیاری قرار گرفته است.
هدیه بود. سیصد دینار.
رسول الله (ص) همه را یک جا به علی (ع) بخشید.
شب بود، از مسجد برمی گشت. صد دینارش را به زنی درمانده داد. فردا گفتند: علی، دیشب صد دینار را به زنی بدکاره داده است.
شب بود. از مسجد برمی گشت. صد دینار دیگر را به مرد رهگذری داد. فردا گفتند: علی، دیشب صد دینار را به یک دزد داده است.
شب بود. از مسجد برمی گشت. به تلافی آن دو شب، صد دینار باقی مانده را هم به مردی بخشید. فردا گفتند: علی، دیشب صد دینار به مردی ثروتمند و مرفه کمک کرد.
بغض کرده بود.
رفت پیش رسول خدا (ص). پیامبر گفت: جبرئیل آمده، میگوید خداوند صدقههایت را پذیرفته. پرسید: چطور!؟
گفت: زن فاجر توبه کرد. صد دینار شد خرج ازدواجش.
مرد دزد توبه کرد. صد دینار شد سرمایه کسب و تجارتش.
مرد ثروتمند توبه کرد. زکات و خمس مالش را داد. دیده بود علی که مالی ندارد این چنین صدقه میدهد.
ژاپنی ها همان کلاس اول دبستان، اتمام حجت می کنند با بچه هایشان، می ترسانند، درس اول هم جغرافیا است؛ نقشه ژاپن را میگذارند جلوی بچه ها و می گویند: ببینید این ژاپن کوچولوی ماست، ببینید! ژاپن ما نفت ندارد، گاز ندارد، معدن ندارد، زمینش محدود است و جمعیتش زیاد و... لیست «نداشته ها» را به بچه ها گوشزد میکنند، خیلی خودمانی بچه هایشان را می ترسانند...
در ژاپن نظام آموزشی فهرست مشاغل مورد نیاز جامعه را از همان اول کار، به «بچه ها»گوشزد میکند، حتی حجم موضوعات درسی کتابهای درسی در ژاپن، یک سوم اروپا است، چون ژاپنیها معتقدند «عمق» بهتر از «وسعت» است!
حالا این را مقایسه کنید با کتابهای درسی و حتی رسانه های ما-از هر جناح و طیف، مخالف وموافق- که از همان اول مدام در گوش بچه ها می خوانند: «ای ایران،ای مرز پرگهر،سنگ کوهت درّ و گوهر است» و... در دبستان هم، اولین درس ما تاریخ است، نه برای عبرت، بلکه شرح «افتخارات گذشته»، اگر گربه جغرافیایی را هم بگذارند جلوی بچه ها، باغرور میگویند:« بچه ها ببینید! ایران همه چیز دارد! ایران نفت دارد، گاز دارد، جنگل دارد، دریا دارد و...»
نتیجه اش میشود احساس «داشتن» و «غنای کامل» وایجاد تلفیقی از تنبلی اجتماعی وحتی طلبکاری که به اشتباه به آن میگوییم غرور ملی.
با این وصف، کودکان و جوانان و مدیران و نسل جدید ما باید برای چه «چیزی» تلاش کنند؟
این میشود که بچه های ما فکر و ذکرشان، میشود دکترشدن، مهندس شدن و خلبان شدن، یعنی شغلهای رویایی و به شدت مادی – که نفع و رفاه «شخص» در آن حرف اول و آخر را میزند نه نیاز کشور- میدونی؟
امام خامنه ای:
کسی نگوید یک رأی من در سرنوشت انتخابات تأثیری ندارد چرا که همین آرای فردی، در نهایت آرای میلیونی و سرنوشت انتخابات را رقم می زند.
16/2/92