مشاعره

[biosta]

...
تو را من دوستارم دوست داری
که با من دوستی را چون نگاری

بهار را سوی کهسار تو بیاری
بهاران از تو باشد چو درآئی
...

به دیدار رخ بس خوش عذاری
که اتمام است زمان بی قراری
...

 

[Mohammad gh]

یا وفا یا خبر وصل تو یا مرگ رقیب
بازی چرخ مگر زین دو سه کاری بکند
شهر خالی ز عشاق بود کز طرفی
دستی از غیب برون آید و کاری بکند

 

[nazanin91]

داني كه چرا سر نهان با تو نگويم
طوطي صفتي طاقت اسرار نداري

 

[nazanin91]

يا رب اين نوگل خندان كه سپردي به منش
ميسپارم به تو از چشم حسود چمنش

 

[matin]

شبي که راه هم آه آتش افشان را
ز دود سينه کنم تيره چشم کيوان را
اگر در جلوه ميري سمند باد جولانرا
بفرما تا فرو روبم به مژگان خاک ميدانرا

 

[waria]

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست
هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

 

[matin]

شب در آن حجم عميقش آمد

زهر تنهايي در کام شبان ريخته اند

ريشه قهر تو در خاک نگاه

مي خاموشي در جام زمان ريخته اند

 

[waria]

دوری از تو قسمت ما شد خدا داند چرا
اشک و آه و ناله و ماتم یار ما شد خدا داند چرا

 

[matin]

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا - به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

 

[waria]

آن ها كه سوز سينه ندارند و شوق يار
در روز حشر نعره ي وا حسرتا زنند

 

[matin]

در میان من و تو فاصله هاست

گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

تو توانایی بخشش داری

دستهای تو توانایی آن را دارد

که مرا زندگانی بخشد

 

[waria]

دوش مرا حال خوشی دست داد
سینه ما را عطشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت
شعله به دامان سیاوش گرفت​

 

[matin]

تو خوش میباش با حافظ برو گو خصم جان میده -چو گرمی از تو میبینم چه باک از خصم دم سردم

 

[waria]

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

 

[matin]

مرا میبینی و هر دم زیادت میکنی دردم -تو را میبینم و میلم زیادت میشود هر دم

 

[waria]

ما ره به کوی عافیت دانیم و منزلگاه انس
ای در تکاپوی طلب گم کرده ره با ما بیا

 

[matin]

اگر ماه بودم به هرجا که بودم
سراغ تو را از خدا می گرفتم

وگر سنگ بودم به هر جا که بودی
سر رهگذار تو جا می گرفتم

اگر ماه بودی به صد ناز شاید
شبی بر لب بام من می نشستی

وگر سنگ بودی به هرجا که بودم
مرا می شکستی، مرا می شکستی

 

[waria]

تا که بودیم،
نبودیم کسی
کشت ما را غم بی همنفسی
تا که رفتیم
همه یار شدند،
خفته ایم و همه بیدار شدند

 

[matin]

درختی خشک را مانم به صحرا
که عمری سر کند تنهای تنها
نه بارانی که آرد برگ و باری
نه برقی تا بسوزد هستی اش را

 

[waria]

ای گدايان خرابات خدا يار شماست
چشم انعام مداريد ز انعامی چند