شهرتان را معرفی کنید
- نویسنده موضوع Martian
- تاریخ شروع
اين جايي كه شما زندگي ميكني خود بهشته من نميدونم مردم چي از شيراز ديدن كه اين همه شيراز رو دوس دارن!!!
من واقعا حاضرم بيام تو يكي از اين روستاهاي شمال زندگي كنم. توي يه خونه فقط با يه اتاق كه رو به جنگل باز بشه و هر صبح خودمو مهمون يه نفس عميق جانانه كنم
اين همه صداي بوق و شلوغي و ترافيك و .... هم نشنوم
خوش به حال مارتين و همه بقيه ادمايي كه چنين جاهايي زندگي ميكنن
من واقعا حاضرم بيام تو يكي از اين روستاهاي شمال زندگي كنم. توي يه خونه فقط با يه اتاق كه رو به جنگل باز بشه و هر صبح خودمو مهمون يه نفس عميق جانانه كنم
اين همه صداي بوق و شلوغي و ترافيك و .... هم نشنوم
خوش به حال مارتين و همه بقيه ادمايي كه چنين جاهايي زندگي ميكنن
zErOOn3
Well-known member
futurebiomedicalman
New member
سَنَندَج به کردی: سنە، دومین شهر بزرگ کرد نشین و بیست و سومین شهر بزرگ ایران، مرکز استان کردستان در غرب ایران است. نام سنندج دگرگون شدهٔ سنهدژ است و زبان مردم، کردی سورانی اردلانی است. سنندج در ارتفاع ۱۴۵۰ تا ۱۵۳۸ متری از سطح دریا و در منطقهٔ کوهستانی زاگرس واقع شده و آب و هوای سرد و نیمهخشک دارد. این شهر از سمت غرب به کوه آبیدر، از سمت شمال به کوه شیخ معروف، از سمت جنوب به کوه سراج الدین، محدود شدهاست و در منطقهای بهوسعت ۶/۳۶۸۸ هکتار گسترده شدهاست.
سنندج به لحاظ موقعیت جغرافیایی و فعالیتهای شهرسازی عصر صفوی و قاجار، از بافت شهری سنتی با ارزشی برخوردار است که بناهای مسکونی و عامالمنفعه متعددی مانند حمام، مساجد و بازار در آن باقیماندهاست. و دارای محدودهٔ بافت تاریخی فرهنگی با وسعتی معادل ۱۱۲ هکتار است
شهر سنندج را به علت واقع شدن در دامنهٔ کوه، در قدیم سنه میخواندند و چون قلعه آن از لحاظ نظامی اهمیت زیادی داشته، آن را سنهدژ قلعهای در پای کوه مینامیدند که کمکم به سنندج بدل شد. ژاک دمورگان که در اواخر سلطنتناصرالدینشاه به ایران آمده، همه جا از این شهر با نام سنه یاد کردهاست
سنندج سنه یا سنهدژ که از شهرهای کهن و مقدس است به آیین مهر و زردشت در این بخش ایران بازمیگردد. ارتباط این شهر و نواحی مجاور آن با اساطیر پهلوانی آریایی از اهمیت و قدمت این شهر حکایت میکند. شهر جدید سنندج در دوره صفوی و در روزگار شاهصفی در سال ۱۰۴۶ هجری قمری توسط سلیمانخان اردلان پایهگذاری شد. از محلات رسمی شهری سنندج میتوان به چهارباغ، تازآباد، آغهزمان آقازمان،شيخان،قطارچیان،میدان اقبال، پادگان،اکباتان،باباریز،مردوخ،شالمان،تختی،بهاران،پاسداران، جورآباد بالا و پایین اشاره کرد
از پیدایش و بنای شهر سنندج زمان زیادی نمیگذرد. در سال ۱۰۴۶ ه. ق. سلیمان خان اردلان به انگیزه نظامی و ایجاد مرکزیت سیاسی برای حکومت، هسته اولیه سنندج را برروی تپهای در کنار روستای سینه بنا نهاد. این شهر تا سال ۱۳۴۰ دارای حالتی از شهرنشینی ایستا و طبیعی بودهاست. ولی از این دوره به بعد شهر از حالت ایستایی شهرنشینی خارج شده و وارد مرحله شهرنشینی سریع میشود.۱۳
با شکل گیری محلههای اصلی، به تدریج مهاجران روستایی و اقشار کمدرآمد شهر، که از وابستگان بلافصل فئودالها بودهاند، در خارج از محدوده محلههای مرکزی مستقر شدهاند و سکونتگاههای پیرامونی شهر سنندج را به وجود که هم اکنون جزئی از بافت قدیم شهر محسوب میشوند، محلههای جور آباد بالا و پایین همسو با چنین روندی شکل گرفتهاند.
به دنبال اجرای اصلاحات ارضی در سالهای آغازین دهه ۴۰، ساختار اجتماعی اقتصادی شهر سنندج همانند بسیاری از شهرهای دیگر ایران دستخوش تغییرات جدی میشود. درواقع نضج اولیه اسکان غیررسمی شهر سنندج در سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۵ تشکیل مییابد و در اواخر این دوره به وضوح و روشنی در ساختار کالبدی شهر نمایان میشود. بیشترین مهاجرت به سمت شهر در فاصله سالهای ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ اتفاق میافتد که اوج بحرانهای سیاسی اجتماعی به ویژه در کردستان است.
بنابراین، رویدادهای سیاسی اجتماعی به مثابه عاملی در جهت تسریع روند مهاجرتی عمل میکند که بر نظام اقتصادی اجتماعی جدیدی که از دهه ۴۰ به بعد شکل گرفته بود، مبتنیاست. جمعیت سنندج در این دوره به بیش از دو برابر میرسد. حجم بسیار زیادی از این جمعیت در سکونتگاههای خودرو همچون عباس آباد در امتداد محور شمالی شهر و تقتقان در امتداد محور شرقی استقرار مییابند.
اطلاعات موجود نشانگر آن است که محلههای عباس آباد و کانی کوزله که مهمترین سکونتگاههای نابسامان در شرق سنندج برشمرده میشوند قبل از سال ۱۳۵۵ وجود نداشتهاند. در شمال شهر نیز محلههای تقتقان، اسلام آباد، و گردی گرول به طور عمده پس از این سال شکل گرفتهاست. با شکلگیری و گسترش محلههای غیررسمی در فاصله سالهای ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ فاصله برخی از روستاهای اطراف شهر به وسیلهٔ سکونتگاههای نابسامان و محلههای حاشیهای شرقی و غربی، پر شد. از این نمونه میتوان به روستا حاجیآباد در شرق و فرجه در غرب سنندج اشاره کرد.
با آمدن مهاجران جدید، نسلهای گذشته آنان به تدریج به سمت مرکز شهر و بافت قدیم حرکت کردند و عملاً بخشهایی از بافت قدیم شهر که به مناطق حاشیهای میپیوستند، به محل استقرار نسلهای قدیمی و مهاجران بدل شدند. در این خصوص میتوان به محلههای شمال شهدا، پیرمحمد و بهارمست، گلشن، و چم حاجی نسه اشاره کرد که غالب آنها جزو بافت قدیم شهر بودهاند و بخشهایی از آنکه به محلههای حاشیهای شمالی و شرقی پیوستهاند و به صورت سکونتگاههایی با شرایط و امکانات نسبتاً بهتر برای نسل اول مهاجران درآمدهاند.۱۳
افزون بر این، در تپهای موسوم به غفور در مرکز بافت جدید شهر، در سالهای اول انقلاب گروههایی از مهاجران اقدام به تصرف زمینهای اطراف تپه مذکور کردند و سکونتگاههای خودرو را به وجود آوردند که در ابتدا محله زورآباد نامیده میشد. این محله به سرعت گسترش یافت و تمامی تپه غفور را دربرگرفت. درواقع از سال ۱۳۶۵ به بعد که گسترش مناطق حاشیهای در شرق و شمال شرق محدود شد، مهاجران بیشتر به سمت این تپه روی آوردند و در اندک زمانی سراسر تپه را تصرف کردند و هم اکنون به عنوان یکی از عارضههای نابسامان و خودرو در مرکز بافت جدید شهر، خودنمایی میکند.۱۳
تاریخچهای از منطقه سنندج
منطقه سنندج مدت چهار قرن تحت حکومت حکام موروثی خاندان اردلان بود که نسبت خود را به ساسانیان میرسانیدند. خانواده اردلان، به جز یک وقفه کوتاه، در سراسر دوره صفوی قدرت را در دست داشتند. در دوره زندیان سنندج نیز به تسخیر حکومت زندیه در آمد.
پس از یک دوره هرج و مرج و جنگ که به تخریب سنندج انجامید، خسروخان اردلان مقلب به کبیر در سالهای ۱۱۶۸ تا ۱۲۱۴ هجری قمری در سنندج مستقر شد. آقا محمد خان قاجار، به پاداش، حکومت سنقرکلیایی را به او داد. از سال ۱۲۱۴ تا ۱۲۴۰ هجری قمری امانالله خان اردلان کبیر پسر خسروخان در سنندج حکومت کرد که در این مدت اصلاحات زیادی برای آبادانی و عمران شهر سنندج به عمل آمد. امان الله خان کبیر، پسری به نام خسروخان ناکام ناکام، چون جوان مرگ شد. تولد ۱۲۰۵، وفات ۱۲۴۰ داشت. او به خاطر توانایی اش در سواد و ادبیات، مشهور و زبانزد بود. پس از او در زمان پسرش رضا قلی، جنگ و منازعات میان خانواده اردلانگسترش پیدا کرد. برادر او امان الله معروف به غلامشاه خان در سال ۱۲۶۵ تا ۱۲۸۴ حکومت کرد که آخرین وارث حکومت اردلانها در کردستان بود.
سنه پیش از سال ۱۰۴۶ هجری قمری روستای کوچکی بود که طایفهای به نام زرین کفش درآنجا به زندگی میپرداختند. تاریخ نگاران نیای این خاندان را که به لهجهٔ کردیکوش زرین گفته میشود را به طوس نوذرپهلوان نامدار شاهنامه نسبت میدهند. زرین کفشها دارای کلوت کلاه و شلایی پارچه ایی سیاه که به گونهٔ ای ویژه به دور کلاه پیچیده میشد بودند و کفشهای گلابتون دوزی شده به پا میکردند که نشان شاهزادگی بوده، که به دلیل پوشیدن همین کفشها به زرین کفشها نامزد شدند.
شهر سنندج تقریبآ در نیمهٔ اول قرن یازدهم بنا شدهاست و به همین دلیل، جغرافینویسان بعد از اسلام از این شهرذکری نکردهاند گرچه این شهر نوبنیاد است، اما چند گور بیش از نهصد ساله در قبرستان شیخان و وجود مدفن امامزاده پیرمحمد، و مدفنهاجره خاتون، در این شهر، همگی دلیل بر قدمت تاریخی آن است.
شهر سنندج مقر طوایفی از کردهای اردلان، احمدزینل، قاریمرادی، قمرتوزهای،چهاردولی، خرات، دوم گیوهکش، سورسوری، شیخاسماعیل، قادر مریویسی، کوش زرین کفش زرین، گرگدای، گوران و هلاج حلاج بودهاست
سنهدژ
س از انهدام قلعه حسن آباد، در سال ۱۰۴۶ هجری قمری در زمان حکومت شاه صفی، سلیمانخان اردلان پسر تیمورخان اردلان از بستگان مورد اعتماد شاه صفی به کردستان آمد، مرکز ایالت کردستان را از حسن آباد به سنندج انتقال داد و شهر سندج را در محل روستای سینه پی نهاد و دژ حکومتی را بر بالای تپهای به بلندای ۲۰ متر در کنار روستای سینه که امروزه به باشگاه افسران معروف است ساخت و در بیرون و پیرامون دژ، خانه، گرما به و بازار و مسجدی ساخت و یک رشته کاریز نیز در دشت سرنوی پی نهاد و آب آنرا به شهر و میان قلعه آورد. دژی را که سلیمان خان بنا نهاد سنه دژ نامید که بر اثر گذشت زمان و تلفظهای گوناگون به سنه دج و سپس سنندج دگرگون شد. بنای اصلی آن از زمان خسروخان اول تا امان الله خان اول طول کشید. حسنعلی خان اردلان، والی سنندج در سال ۱۱۱۶ هجری قمری درمیان قلعهٔ حکومتی چند تالار و عمارت بنیان میکند و سپس مسجد و مدرسهای بزرگ در شهر سندج بر پا میکند که دو منار بلند داشتهاست. این دو منار یک صد سال پا بر جا بود که در زمان امانالله خان اردلان والی کردستان که مردی سخت مذهبی و تندرو بود از جای در آمد و به جای آن مسجد و دو منار و باغی به نام فردوس ساخت.
جغرافیا
سنندج، مرکز استان کردستان با مساحت ۶/۳۶۸۸ هکتار در غرب ایران و در بخش جنوبی استان کردستان قرار دارد. مختصات جغرافیایی سنندج در موقعیت ۱۴ درجه و ۳۵ دقیقه عرض شمالی و ۴۶ درجه طول شرقی از نصف النهار گرینویقرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا بین ۱۴۵۰ تا ۱۵۳۸ متر در نقاط مختلف شهر متغیر است.
شهر سنندج از نظر طبیعی محصور بین تپههایی در یک جام فضائی قرار گرفتهاست به طوری که کوهها و تپههای آبیدر، کوچکه رش و توش نوذرالبته توش نوذر یک تپه کوچک در حاشیه شهر است که ادامه سلسله جبال زاگرس هستند در اطراف این شهر کشیده شدهاند. و در پارهای از نقاط از جمله جنوب غربی و شمال شرقی رشد و گسترش شهر را محدود کردهاند. بخشهای زیادی از شهر سنندج برروی تپههایی واقع شده. وضعیت توپوگرافی شهر و کوههای اطراف آن باعث گردیدهاست که شهر به صورت طبیعی در یک دره نسبتاً مسطح محصور گردد و قطعاً شکل گیری در جهات دیگری گسترش پیدا کردهاست و همچنین شکل گیری شبکه معابر و خیابانهای اصلی و فرعی، کوچهها و محلات بر حسب شیب زمین بوده و حتی بیشتر قسمتهای شهر، ساختمانها به صورت پله بندی و تراس بندی استقرار یافته و غیر از محلات نو ساز چون اکثر شهرکهای تازه ساخت اطراف شهر اغلب کوچهها باریک و پر پیچ و خم و پلهای میباشند. رود قشلاق به طول ۹۵ کیلومتر از سه کیلومتری مشرق سنندج عبور میکند. امروزه حجم آب دهی رود قشلاق به دلیل گسترش و توسعه فیزیکی شهر و کمبود بارش به شدت پایین آمدهاست. از کوههای سنندج میتوان به کوه آبیدر، کوچسار،شیخ معروف، مسجد میرزا، ملاکاوو، چرخ لان و سراج الدین اشاره کرد.
سنندج به لحاظ موقعیت جغرافیایی و فعالیتهای شهرسازی عصر صفوی و قاجار، از بافت شهری سنتی با ارزشی برخوردار است که بناهای مسکونی و عامالمنفعه متعددی مانند حمام، مساجد و بازار در آن باقیماندهاست. و دارای محدودهٔ بافت تاریخی فرهنگی با وسعتی معادل ۱۱۲ هکتار است
شهر سنندج را به علت واقع شدن در دامنهٔ کوه، در قدیم سنه میخواندند و چون قلعه آن از لحاظ نظامی اهمیت زیادی داشته، آن را سنهدژ قلعهای در پای کوه مینامیدند که کمکم به سنندج بدل شد. ژاک دمورگان که در اواخر سلطنتناصرالدینشاه به ایران آمده، همه جا از این شهر با نام سنه یاد کردهاست
سنندج سنه یا سنهدژ که از شهرهای کهن و مقدس است به آیین مهر و زردشت در این بخش ایران بازمیگردد. ارتباط این شهر و نواحی مجاور آن با اساطیر پهلوانی آریایی از اهمیت و قدمت این شهر حکایت میکند. شهر جدید سنندج در دوره صفوی و در روزگار شاهصفی در سال ۱۰۴۶ هجری قمری توسط سلیمانخان اردلان پایهگذاری شد. از محلات رسمی شهری سنندج میتوان به چهارباغ، تازآباد، آغهزمان آقازمان،شيخان،قطارچیان،میدان اقبال، پادگان،اکباتان،باباریز،مردوخ،شالمان،تختی،بهاران،پاسداران، جورآباد بالا و پایین اشاره کرد
از پیدایش و بنای شهر سنندج زمان زیادی نمیگذرد. در سال ۱۰۴۶ ه. ق. سلیمان خان اردلان به انگیزه نظامی و ایجاد مرکزیت سیاسی برای حکومت، هسته اولیه سنندج را برروی تپهای در کنار روستای سینه بنا نهاد. این شهر تا سال ۱۳۴۰ دارای حالتی از شهرنشینی ایستا و طبیعی بودهاست. ولی از این دوره به بعد شهر از حالت ایستایی شهرنشینی خارج شده و وارد مرحله شهرنشینی سریع میشود.۱۳
با شکل گیری محلههای اصلی، به تدریج مهاجران روستایی و اقشار کمدرآمد شهر، که از وابستگان بلافصل فئودالها بودهاند، در خارج از محدوده محلههای مرکزی مستقر شدهاند و سکونتگاههای پیرامونی شهر سنندج را به وجود که هم اکنون جزئی از بافت قدیم شهر محسوب میشوند، محلههای جور آباد بالا و پایین همسو با چنین روندی شکل گرفتهاند.
به دنبال اجرای اصلاحات ارضی در سالهای آغازین دهه ۴۰، ساختار اجتماعی اقتصادی شهر سنندج همانند بسیاری از شهرهای دیگر ایران دستخوش تغییرات جدی میشود. درواقع نضج اولیه اسکان غیررسمی شهر سنندج در سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۵ تشکیل مییابد و در اواخر این دوره به وضوح و روشنی در ساختار کالبدی شهر نمایان میشود. بیشترین مهاجرت به سمت شهر در فاصله سالهای ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ اتفاق میافتد که اوج بحرانهای سیاسی اجتماعی به ویژه در کردستان است.
بنابراین، رویدادهای سیاسی اجتماعی به مثابه عاملی در جهت تسریع روند مهاجرتی عمل میکند که بر نظام اقتصادی اجتماعی جدیدی که از دهه ۴۰ به بعد شکل گرفته بود، مبتنیاست. جمعیت سنندج در این دوره به بیش از دو برابر میرسد. حجم بسیار زیادی از این جمعیت در سکونتگاههای خودرو همچون عباس آباد در امتداد محور شمالی شهر و تقتقان در امتداد محور شرقی استقرار مییابند.
اطلاعات موجود نشانگر آن است که محلههای عباس آباد و کانی کوزله که مهمترین سکونتگاههای نابسامان در شرق سنندج برشمرده میشوند قبل از سال ۱۳۵۵ وجود نداشتهاند. در شمال شهر نیز محلههای تقتقان، اسلام آباد، و گردی گرول به طور عمده پس از این سال شکل گرفتهاست. با شکلگیری و گسترش محلههای غیررسمی در فاصله سالهای ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ فاصله برخی از روستاهای اطراف شهر به وسیلهٔ سکونتگاههای نابسامان و محلههای حاشیهای شرقی و غربی، پر شد. از این نمونه میتوان به روستا حاجیآباد در شرق و فرجه در غرب سنندج اشاره کرد.
با آمدن مهاجران جدید، نسلهای گذشته آنان به تدریج به سمت مرکز شهر و بافت قدیم حرکت کردند و عملاً بخشهایی از بافت قدیم شهر که به مناطق حاشیهای میپیوستند، به محل استقرار نسلهای قدیمی و مهاجران بدل شدند. در این خصوص میتوان به محلههای شمال شهدا، پیرمحمد و بهارمست، گلشن، و چم حاجی نسه اشاره کرد که غالب آنها جزو بافت قدیم شهر بودهاند و بخشهایی از آنکه به محلههای حاشیهای شمالی و شرقی پیوستهاند و به صورت سکونتگاههایی با شرایط و امکانات نسبتاً بهتر برای نسل اول مهاجران درآمدهاند.۱۳
افزون بر این، در تپهای موسوم به غفور در مرکز بافت جدید شهر، در سالهای اول انقلاب گروههایی از مهاجران اقدام به تصرف زمینهای اطراف تپه مذکور کردند و سکونتگاههای خودرو را به وجود آوردند که در ابتدا محله زورآباد نامیده میشد. این محله به سرعت گسترش یافت و تمامی تپه غفور را دربرگرفت. درواقع از سال ۱۳۶۵ به بعد که گسترش مناطق حاشیهای در شرق و شمال شرق محدود شد، مهاجران بیشتر به سمت این تپه روی آوردند و در اندک زمانی سراسر تپه را تصرف کردند و هم اکنون به عنوان یکی از عارضههای نابسامان و خودرو در مرکز بافت جدید شهر، خودنمایی میکند.۱۳
تاریخچهای از منطقه سنندج
منطقه سنندج مدت چهار قرن تحت حکومت حکام موروثی خاندان اردلان بود که نسبت خود را به ساسانیان میرسانیدند. خانواده اردلان، به جز یک وقفه کوتاه، در سراسر دوره صفوی قدرت را در دست داشتند. در دوره زندیان سنندج نیز به تسخیر حکومت زندیه در آمد.
پس از یک دوره هرج و مرج و جنگ که به تخریب سنندج انجامید، خسروخان اردلان مقلب به کبیر در سالهای ۱۱۶۸ تا ۱۲۱۴ هجری قمری در سنندج مستقر شد. آقا محمد خان قاجار، به پاداش، حکومت سنقرکلیایی را به او داد. از سال ۱۲۱۴ تا ۱۲۴۰ هجری قمری امانالله خان اردلان کبیر پسر خسروخان در سنندج حکومت کرد که در این مدت اصلاحات زیادی برای آبادانی و عمران شهر سنندج به عمل آمد. امان الله خان کبیر، پسری به نام خسروخان ناکام ناکام، چون جوان مرگ شد. تولد ۱۲۰۵، وفات ۱۲۴۰ داشت. او به خاطر توانایی اش در سواد و ادبیات، مشهور و زبانزد بود. پس از او در زمان پسرش رضا قلی، جنگ و منازعات میان خانواده اردلانگسترش پیدا کرد. برادر او امان الله معروف به غلامشاه خان در سال ۱۲۶۵ تا ۱۲۸۴ حکومت کرد که آخرین وارث حکومت اردلانها در کردستان بود.
سنه پیش از سال ۱۰۴۶ هجری قمری روستای کوچکی بود که طایفهای به نام زرین کفش درآنجا به زندگی میپرداختند. تاریخ نگاران نیای این خاندان را که به لهجهٔ کردیکوش زرین گفته میشود را به طوس نوذرپهلوان نامدار شاهنامه نسبت میدهند. زرین کفشها دارای کلوت کلاه و شلایی پارچه ایی سیاه که به گونهٔ ای ویژه به دور کلاه پیچیده میشد بودند و کفشهای گلابتون دوزی شده به پا میکردند که نشان شاهزادگی بوده، که به دلیل پوشیدن همین کفشها به زرین کفشها نامزد شدند.
شهر سنندج تقریبآ در نیمهٔ اول قرن یازدهم بنا شدهاست و به همین دلیل، جغرافینویسان بعد از اسلام از این شهرذکری نکردهاند گرچه این شهر نوبنیاد است، اما چند گور بیش از نهصد ساله در قبرستان شیخان و وجود مدفن امامزاده پیرمحمد، و مدفنهاجره خاتون، در این شهر، همگی دلیل بر قدمت تاریخی آن است.
شهر سنندج مقر طوایفی از کردهای اردلان، احمدزینل، قاریمرادی، قمرتوزهای،چهاردولی، خرات، دوم گیوهکش، سورسوری، شیخاسماعیل، قادر مریویسی، کوش زرین کفش زرین، گرگدای، گوران و هلاج حلاج بودهاست
سنهدژ
س از انهدام قلعه حسن آباد، در سال ۱۰۴۶ هجری قمری در زمان حکومت شاه صفی، سلیمانخان اردلان پسر تیمورخان اردلان از بستگان مورد اعتماد شاه صفی به کردستان آمد، مرکز ایالت کردستان را از حسن آباد به سنندج انتقال داد و شهر سندج را در محل روستای سینه پی نهاد و دژ حکومتی را بر بالای تپهای به بلندای ۲۰ متر در کنار روستای سینه که امروزه به باشگاه افسران معروف است ساخت و در بیرون و پیرامون دژ، خانه، گرما به و بازار و مسجدی ساخت و یک رشته کاریز نیز در دشت سرنوی پی نهاد و آب آنرا به شهر و میان قلعه آورد. دژی را که سلیمان خان بنا نهاد سنه دژ نامید که بر اثر گذشت زمان و تلفظهای گوناگون به سنه دج و سپس سنندج دگرگون شد. بنای اصلی آن از زمان خسروخان اول تا امان الله خان اول طول کشید. حسنعلی خان اردلان، والی سنندج در سال ۱۱۱۶ هجری قمری درمیان قلعهٔ حکومتی چند تالار و عمارت بنیان میکند و سپس مسجد و مدرسهای بزرگ در شهر سندج بر پا میکند که دو منار بلند داشتهاست. این دو منار یک صد سال پا بر جا بود که در زمان امانالله خان اردلان والی کردستان که مردی سخت مذهبی و تندرو بود از جای در آمد و به جای آن مسجد و دو منار و باغی به نام فردوس ساخت.
جغرافیا
سنندج، مرکز استان کردستان با مساحت ۶/۳۶۸۸ هکتار در غرب ایران و در بخش جنوبی استان کردستان قرار دارد. مختصات جغرافیایی سنندج در موقعیت ۱۴ درجه و ۳۵ دقیقه عرض شمالی و ۴۶ درجه طول شرقی از نصف النهار گرینویقرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا بین ۱۴۵۰ تا ۱۵۳۸ متر در نقاط مختلف شهر متغیر است.
شهر سنندج از نظر طبیعی محصور بین تپههایی در یک جام فضائی قرار گرفتهاست به طوری که کوهها و تپههای آبیدر، کوچکه رش و توش نوذرالبته توش نوذر یک تپه کوچک در حاشیه شهر است که ادامه سلسله جبال زاگرس هستند در اطراف این شهر کشیده شدهاند. و در پارهای از نقاط از جمله جنوب غربی و شمال شرقی رشد و گسترش شهر را محدود کردهاند. بخشهای زیادی از شهر سنندج برروی تپههایی واقع شده. وضعیت توپوگرافی شهر و کوههای اطراف آن باعث گردیدهاست که شهر به صورت طبیعی در یک دره نسبتاً مسطح محصور گردد و قطعاً شکل گیری در جهات دیگری گسترش پیدا کردهاست و همچنین شکل گیری شبکه معابر و خیابانهای اصلی و فرعی، کوچهها و محلات بر حسب شیب زمین بوده و حتی بیشتر قسمتهای شهر، ساختمانها به صورت پله بندی و تراس بندی استقرار یافته و غیر از محلات نو ساز چون اکثر شهرکهای تازه ساخت اطراف شهر اغلب کوچهها باریک و پر پیچ و خم و پلهای میباشند. رود قشلاق به طول ۹۵ کیلومتر از سه کیلومتری مشرق سنندج عبور میکند. امروزه حجم آب دهی رود قشلاق به دلیل گسترش و توسعه فیزیکی شهر و کمبود بارش به شدت پایین آمدهاست. از کوههای سنندج میتوان به کوه آبیدر، کوچسار،شیخ معروف، مسجد میرزا، ملاکاوو، چرخ لان و سراج الدین اشاره کرد.
futurebiomedicalman
New member
عكس هايي از سنندج:
**منطقه اميريه:تفرجگاه عمومي شهر سنندج،مستقر در پايه كوه آبيدر
**ميدان آزادي _ميدان اقبال_ميدان مركزي شهر
**ميدان سنه دژ-واقع شده در مسير بلوار پاسداران(خيابان ششم بهمن به سه راه ادب) معروف به سه راه شريف آباد
** عكس از بازار سنتي شهر:: واقع در مسير ميدان انقلاب و خيابان فردوسي
در پايان چنين مينويسم:
ما ملت كرد همواره در تاريخ به مهمان نوازي و خوش خلقي شهره بوده ايم...حصور شما از هر شهر و ديار منتي است بر ديده گان ما...قدوم شما را سبز،مقدمتان را گلباران و صفاي وجودتان را سرمه اي بر چشمان خويش ميدانيم...
**منطقه اميريه:تفرجگاه عمومي شهر سنندج،مستقر در پايه كوه آبيدر
**ميدان آزادي _ميدان اقبال_ميدان مركزي شهر
**ميدان سنه دژ-واقع شده در مسير بلوار پاسداران(خيابان ششم بهمن به سه راه ادب) معروف به سه راه شريف آباد
** عكس از بازار سنتي شهر:: واقع در مسير ميدان انقلاب و خيابان فردوسي
در پايان چنين مينويسم:
ما ملت كرد همواره در تاريخ به مهمان نوازي و خوش خلقي شهره بوده ايم...حصور شما از هر شهر و ديار منتي است بر ديده گان ما...قدوم شما را سبز،مقدمتان را گلباران و صفاي وجودتان را سرمه اي بر چشمان خويش ميدانيم...
سلام ...
خــــــــــوش بــ حـــال مــــــا ...
خوش به حال شما.....