رنگ های رفته ی دنیا (گروس عبدالملکیان)

[RBC!]

گروس عبدالملکیان


فرصتی نمانده است
بیا همدیگر را بغل کنیم
فردا
یا من تو را می کشم
یا تو چاقو را در آب خواهی شست

همین چند سطر
دنیا به همین چند سطر رسیده است
به اینکه انسان کوچک بماند بهتر است
به دنیا نیاید بهتر است

اصلا
این فیلم را به عقب برگردان
آن قدر که پالتوی پوسن پشت ویترین
پلنگی شود
که می دود در دست های دور
آن قدر که عصا ها
پیاده به جنگل برگردند
و پرندگان
دوباره بر زمین..
زمین..

نه!
به عقب تر برگرد
بگذار خدا
دوباره دست هایش را بشوید
در آینه بنگرد
شاید تصیمیم دیگری گرفت

 

[RBC!]

این سطر
یا سطر های بعد
نقطه ای می آید
که پایان تمام حرف هاست.

در قاب غمگین پنجره
موهای خسته و
پیراهن سیاه دخترکی دور می شود
دور می شود
دور می شود

در قاب غمگین پنجره
نقطه ای سیاه
دور می شود

نقطه ای
که پایان تمام حرف هاست

 

[RBC!]

در اطراف خانه ی من
آن کس که به دیوار فکر می کند
آزاد است
آن کس که به پنجره
غمگین
و آن که به جستجوی آزادی ست
میان چار دیوار نشسته
می ایستد
چند قدم راه می رود
نشسته
می ایستد
چند قدم راه می رود
نشسته
می ایستد
چند قدم راه می رود
نشسته
می ایستد
چند قدم راه می رود
نشسته
می ایستد
چند قدم راه می رود
نشسته
می ایستد
چند قدم...

حتی تو هم خسته شدی از این شعر!
حالا
چه برسد به او
که نشسته
می ایستد...
نه!
افتاد

 

[RBC!]

دختران شهر
به روستا فکر می کنند
دختران روستا
در آرزوی شهر می میرند

مردان کوچک
به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند
مردان بزرگ
در آرامش مردان کوچک
می میرند

کدام پل
در کجای جهان
شکسته است
که هیچ کس به خانه اش نمی رسد

 

[sa@@ra]

:rose:
بارانی که روزها

بالای شهر ایستاده بود

عاقبت بارید

تو بعدِ سال ها به خانه ام می آمدی...



تکلیفِ رنگ موهات

در چشم هام روشن نبود

تکلیفِ مهربانی ، اندوه ، خشم

و چیزهای دیگری که در کمد آماده کرده بودم

تکلیفِ شمع های روی میز

روشن نبود



من و تو بارها

زمان را

در کافه ها و خیابان ها فراموش کرده بودیم

و حالا زمان داشت

از ما انتقام می گرفت



در زدی

باز کردم

سلام کردی

اما صدا نداشتی

به آغوشم کشیدی

اما

سایه ات را دیدم

که دست هایش توی جیبش بود



به اتاق آمدیم

شمع ها را روشن کردم

ولی

هیچ چیز روشن نشد

نور

تاریکی را

پنهان کرده بود...



بعد

بر مبل نشستی

در مبل فرو رفتی

در مبل لرزیدی

در مبل عرق کردی



پنهانی،بر گوشه ی تقویم نوشتم:

نهنگی که در ساحل تقلا می کند

برای دیدن هیچ کس نیامده اس

 

[RBC!]

با کیسه ای سیاه و چروکیده
از رخت های کار،
با دست های کار
موهای کار
ابروهای کار،
نشسته در میدان.

نشسته
در
میدان

مجسمه ای از سنگ
که از بختِ بد
قلب دارد

 

[RBC!]

فرقی نمی کند
که در دست های شما بوده
یا در سینه ی ما
در مشت های ما باشد
یا بر گرده های شما
خواب این خنجر
مرا دیوانه کرده است

و برف که می بارد
روی سطر های شعر من
و برف
که پشت پنجره می بارد
برف
برف
برف
و تازه می فهمم
که برف خستگی خداست
آن قدر که حس می کنی
پاک کنش را برداشته
می کشد روی نام من
روی تمام خیابان ها
خاطره ها
خنجر ها.

 

[RBC!]

دوستش دارم
نه به خاطر اینکه رهبرم بوده
نه به خاطر آنکه شاه
تنها به خاطر آنکه همیشه
در لحظه های من و تو
روی تمام قلیان ها نشسته
ناصرالدین شاه

 

[RBC!]

به نام تو حتی
شک کرده ام
به درختان
و شاخه هایشان که شاید ریشه ها باشند
و شاید سال هاست که زیر ِ زمین زندگی می کنیم

چه کسی جای جهان را عوض کرده است؟
و چرا پرندگان
در معده های ما پرواز می کنند؟
و چرا قرص ها تولدم را به تاخیر می اندازند؟
سال هاست
که زیر ِ زمین زندگی می کنیم و
شاید
روزی از هفتاد سالگی ام به دنیا بیایم
و احساس کنم که مرگ
پیراهنی ست که بر تن می کنیم
می توانی دکمه هایش را ببندی
یا باز بگذاری
می توانی آستین هایش را بالا بزنی
می توانی..

من
حدس های مردی زندانی ام
از فصل های پشت دیوار



..........................................

پی نوشت : هر بار که این شعر رو میخونم یاد فیلم "The Curious Case of Benjamin Button" می افتم