پرستار مهربون
New member
اگر باور داری که «آدمی گودالی است که ژرفنایش پایان ندارد و شمردن موهای تن او آسانتر از شمردن احساسهای اوست»؛ و اگر باور داری که «بیشتر مردم کوههای بلند و امواج سهمگینِ دریاها و رودهای پهن خروشان و بیکرانگی اقیانوسها و گردش ستارگان را به دیده اعجاب مینگرند، ولی به خود خویش اعتنایی ندارند» و عمده مشکلشان نیز همین است، شاید از طریق این مباحث بتوانی الفبای گفتگو با خود را بیابی، و کند و کاو در لایههای وجود خود را آغاز کنی، پس همراه شو در این مسیر...
«راستی ای خدا! وقتی تو را دوست دارم، آنچه دوست دارم چیست؟ نه جسم است و نه تن، نه زیبایی گذران است و نه درخشش روشنایی، نه آوازی دلکش و نه گلها و گیاهان خوشبو...! دوستداشتن خدا، دوستداشتن آن چیزها نیست، با اینهمه وقتی خدا را دوست دارم، روشناییای خاص، آوازی خاص و بویی خاص را دوست دارم، یعنی روشنایی و بوی درونیام را، که روحم را روشن میکند! آنچه در مکان نمیگنجد، به صدا درمیآید، آنچه در زمان نیست ولی خودش هست!... این است آنچه دوست دارم هنگامی که خدایم را دوست دارم، و هنگامی که با خودم آشتی خواهم کرد.»
بیا از خویشتن خویش پنجرهای بساز و از آن پنجره بدون هیچ حجابی- حتی بدون حجاب استدلال- از عمق جان بنگر و فقط بنگر، و خدا را بیاب! به او بگو: «ای خدایی که دوست داشتن تو رایگان است و در عین حال قیمتیترین چیزها هستی، پس هر چه- جز خودت- را به من دهی، چه بهایی میتواند برای من داشته باشد؟». فقط باید پنجره جانت را به سوی او باز کنی و خود را از زیر غبار وَهْمها و افکار پراکنده، آزاد نمایی و بدانی همین نگاه و همین پنجرهای که از خویشتن خویش ساختی، برای خدا داشتن کافی است. آری! همین؛ و خدا را باید رایگان دوست داشت و از خدا باید خدا را خواست.
بشتاب تا از خدا آکنده شوی و از خدا سیراب گردی، چون او خود برای تو کافی است و جز او هیچ چیز برای تو کافی نیست، چرا که انسانِ سبکبال آن انسانی نیست که میداند چه چیزی خوب است- که این کار فیلسوفان است- بلکه آن انسانی است که «خوب» را دوست دارد.
مشکل آن است که ما با خود آشتی نیستیم، و خود را چون حمّالی برای هدفهای وَهمی در قالبهایی از کبر به در و دیوار میکوبیم و آنوقت چگونه میتوانیم با بالهای شکسته به آسمانهای صاف و بلورینِ غیب سرکشی کنیم و بر سبزههای برزخ قدم زنیم و از سکوت زلال آن دیار سیراب شویم؟!
جان همه روز از لگدکوب خیال وز زیان و سود و از بیم زوال
نی صفا می ماندش، نی لطف و فرّ نی به سوی آسمان راه سفر
باید با خود آشتی کنیم تا ملکوت آسمانها را در خود بیابیم و در آنجا قدم بگذاریم، که باید در آنجا قدم نهاد. و چون کسی در آنجا قدم نهاد، خواهد فهمید که ملکوت آسمانها یعنی چه! پس باید عمل کرد تا فهمید!
