karshenasgh
New member
دروغ به عاملی روانی یا اجتماعی گفته می*شود که فردی را وادار به بیان مطالبی خلاف واقعیت*ها می*نماید. آدم دروغگو در اصل بیماری است که به دلیل مشکلات تربیتی، به ویژه در حریم خانواده خویش در آغاز رشد و سنین کودکی بدین حالت گرفتار شده است.
انسان*ها ذاتا «دروغگو به دنیا نمی*آیند، بلکه عوامل محیطی است که سرانجام، آدمیزاد را به موجودی صادق و یا دروغگو تبدیل می*نمایند، اینکه افراد دروغگو به چند دسته تقسیم می*شوند و چگونه می*توان به نشانگان دروغ در آنها پی برد، بحث جالب وجذابی است.
گاهی انسان*ها اتفاقی و از سر ناچاری دروغ می*گویند و معمولا چنین دروغ*گویانی در هنگام بیان مطالب غیرواقع، دستپاچه شده و نشانه**های فیزیکی آشکاری را بروز می*دهند.
مواقعی هست که آدمیزاد، بنا بر عادت*های نادرست دروغ می*گوید و هر چند چنین افرادی از سر عادت و روزمرگی دروغ می*گویند، با بر رسی تناقض کلامی آنان، به راحتی می*شود به دروغشان پی برد.
زمان*هایی هست که برخی افراد، از روی تعمد و سوابق دروغ به گونه*ای ماهرانه و حرفه*ای دروغ می*گویند. این افراد به دلیل تکرار دروغ، در اصل مهارت شبیه*سازی حق و باطل و یا به عبارتی ترکیب واقعیت*های غیر مرتبط با باطل مدنظر خویش را پیدا می*کنند.
دروغ*گویان حرفه*ای و با سایقه، **نهایت تلاش خویش را می**کنند تا باکمترین نشانه*های فیزیکی، بیان غیر واقعی خویش را مطرح نمایند؛ بنابراین، چنین دروغگویانی در نگاه اول، خونسرد به نظر آمده و با اعتماد به نفس خاصی، مطالب دروغ خویش را بیان می*نمایند.
هرچند دروغ*گویان حرفه*ای و با سابقه، تلاش می*کنند، در هنگام طرح مطالب غیرواقعی خود را خونسرد نشان دهند، ولی با تداوم رفتارهای اجتماعی متفاوت از طرف آن*ها و دقت در حرکات ماهیچه*ای صورت آن*ها و خنده*های تقلبی*شان، به راحتی قابل تشخیص برای کار*شناسان و افراد آگاه در حوزه روا*شناسی خواهند بود.
بنابراین هرچند دروغ دروغ*گویان حرفه*ای برای مردم عادی شبیه واقعیت به نظر برسد، مهارت تکرار باطل آن*ها برای جرم*شناسان و روان*شناسان به راحتی قابلیت تشخیص و تمییز دارد.
در میان تیپ*های گوناگون دروغگو، دروغ*گویان حرفه*ای، بیشترین لطمات را بر محیط اجتماعی وارد آورده و به خاطر خصلت تعمد در بیان ماهرانه مطالب غیر واقع، صدمات جبران ناپذیری بر اخلاق اجتماعی جوامع وارد می*کنند.
دروغ*گویان حرفه*ای، تصورشان این است که با تکرار ماهرانه مطالب غیر واقعی، امکانی برای خودنمایی و جلب توجه خواهند یافت، به گونه**ای که با خرید زمان از فرصت*های ممکن در راستای توجیه افکار عمومی بهره*برداری کرده و در نتیجه به خواسته درونی خویش خواهند رسید.
چون عاملی روانی و یا اجتماعی مهمی، نگرش دروغ*گویان حرفه*ای را نادرست نموده است، پس قدرت بازدارندگی اخلاقی که در روان*شناسی از آن به عنوان سوپر ایگو یا وجدان یاد می*شود، در چنین افرادی ضعیف و بیمار پرورش می*یابد؛ یعنی دروغ*گویان حرفه*ای در اصل باوری به حساب و کتاب فرا دنیوی نداشته و همه تلاششان را معطوف به اهداف مادی می*کنند.
دروغ*گویان حرفه*ای به دلیل خلأهای روانی و اجتماعی مهمی که داشته*اند، از هوش و تخصص خویش تنها و تنها در *راستای عوام فریبی و در نتیجه جلب توجه دیگران بهره*برداری می*نمایند و به دلیل همین انگیزه سیر ناشدنی، در جهت تظاهرسازی*های مشابه با حق مهارت*های بالایی به دست می*آورند؛ بنابراین، اگر چنین دروغ*گویانی بر سرنوشت دیگران چیره گردند، مسیر رشد اخلاقی آن*ها را نیز به بیراهه*ها هدایت می*نمایند.
دروغ*گویان حرفه*ای به دلیل کهتری*های روانی اجتماعی گذشته خویش، نگرش سلیقه*ای و دل*بخواهی به امور دارند و اگر بر مقدرات دیگران دست یابند و یا اینکه فرصت خودنمایی آن*ها، دوام بیشتری داشته باشد، صدمات جبران ناپذیری بر باورهای جوامع وارد نموده و باعث تزلزل اخلاق اجتماعی و* سرانجام نابودی دیگران و خودشان خواهند شد.
انسان*ها ذاتا «دروغگو به دنیا نمی*آیند، بلکه عوامل محیطی است که سرانجام، آدمیزاد را به موجودی صادق و یا دروغگو تبدیل می*نمایند، اینکه افراد دروغگو به چند دسته تقسیم می*شوند و چگونه می*توان به نشانگان دروغ در آنها پی برد، بحث جالب وجذابی است.
گاهی انسان*ها اتفاقی و از سر ناچاری دروغ می*گویند و معمولا چنین دروغ*گویانی در هنگام بیان مطالب غیرواقع، دستپاچه شده و نشانه**های فیزیکی آشکاری را بروز می*دهند.
مواقعی هست که آدمیزاد، بنا بر عادت*های نادرست دروغ می*گوید و هر چند چنین افرادی از سر عادت و روزمرگی دروغ می*گویند، با بر رسی تناقض کلامی آنان، به راحتی می*شود به دروغشان پی برد.
زمان*هایی هست که برخی افراد، از روی تعمد و سوابق دروغ به گونه*ای ماهرانه و حرفه*ای دروغ می*گویند. این افراد به دلیل تکرار دروغ، در اصل مهارت شبیه*سازی حق و باطل و یا به عبارتی ترکیب واقعیت*های غیر مرتبط با باطل مدنظر خویش را پیدا می*کنند.
دروغ*گویان حرفه*ای و با سایقه، **نهایت تلاش خویش را می**کنند تا باکمترین نشانه*های فیزیکی، بیان غیر واقعی خویش را مطرح نمایند؛ بنابراین، چنین دروغگویانی در نگاه اول، خونسرد به نظر آمده و با اعتماد به نفس خاصی، مطالب دروغ خویش را بیان می*نمایند.
هرچند دروغ*گویان حرفه*ای و با سابقه، تلاش می*کنند، در هنگام طرح مطالب غیرواقعی خود را خونسرد نشان دهند، ولی با تداوم رفتارهای اجتماعی متفاوت از طرف آن*ها و دقت در حرکات ماهیچه*ای صورت آن*ها و خنده*های تقلبی*شان، به راحتی قابل تشخیص برای کار*شناسان و افراد آگاه در حوزه روا*شناسی خواهند بود.
بنابراین هرچند دروغ دروغ*گویان حرفه*ای برای مردم عادی شبیه واقعیت به نظر برسد، مهارت تکرار باطل آن*ها برای جرم*شناسان و روان*شناسان به راحتی قابلیت تشخیص و تمییز دارد.
در میان تیپ*های گوناگون دروغگو، دروغ*گویان حرفه*ای، بیشترین لطمات را بر محیط اجتماعی وارد آورده و به خاطر خصلت تعمد در بیان ماهرانه مطالب غیر واقع، صدمات جبران ناپذیری بر اخلاق اجتماعی جوامع وارد می*کنند.
دروغ*گویان حرفه*ای، تصورشان این است که با تکرار ماهرانه مطالب غیر واقعی، امکانی برای خودنمایی و جلب توجه خواهند یافت، به گونه**ای که با خرید زمان از فرصت*های ممکن در راستای توجیه افکار عمومی بهره*برداری کرده و در نتیجه به خواسته درونی خویش خواهند رسید.
چون عاملی روانی و یا اجتماعی مهمی، نگرش دروغ*گویان حرفه*ای را نادرست نموده است، پس قدرت بازدارندگی اخلاقی که در روان*شناسی از آن به عنوان سوپر ایگو یا وجدان یاد می*شود، در چنین افرادی ضعیف و بیمار پرورش می*یابد؛ یعنی دروغ*گویان حرفه*ای در اصل باوری به حساب و کتاب فرا دنیوی نداشته و همه تلاششان را معطوف به اهداف مادی می*کنند.
دروغ*گویان حرفه*ای به دلیل خلأهای روانی و اجتماعی مهمی که داشته*اند، از هوش و تخصص خویش تنها و تنها در *راستای عوام فریبی و در نتیجه جلب توجه دیگران بهره*برداری می*نمایند و به دلیل همین انگیزه سیر ناشدنی، در جهت تظاهرسازی*های مشابه با حق مهارت*های بالایی به دست می*آورند؛ بنابراین، اگر چنین دروغ*گویانی بر سرنوشت دیگران چیره گردند، مسیر رشد اخلاقی آن*ها را نیز به بیراهه*ها هدایت می*نمایند.
دروغ*گویان حرفه*ای به دلیل کهتری*های روانی اجتماعی گذشته خویش، نگرش سلیقه*ای و دل*بخواهی به امور دارند و اگر بر مقدرات دیگران دست یابند و یا اینکه فرصت خودنمایی آن*ها، دوام بیشتری داشته باشد، صدمات جبران ناپذیری بر باورهای جوامع وارد نموده و باعث تزلزل اخلاق اجتماعی و* سرانجام نابودی دیگران و خودشان خواهند شد.