رویاها برای خودشان دنیایی هستند. دنیایی غریب و شیرین و دلپذیر. آنقدر خوب که گاهی دلمان می خواهد ساعت ها در کوچه هایش قدم بزنیم و در هوای آرزو هایمان یک دل سیر نفس بکشیم. رویاهایی آنقدر واقعی که حتی دست نیافتنی ترین آرزو ها را هم در آنها زندگی می کنیم. زندگی می کنیم و لحظه لحظه اش را لذت می بریم. حتی شاید بیشتر از وقتی که آن آرزو ها به حقیقت رسیده باشند. انگار بعضی آرزو ها رویای داشتن بعضی چیزها حتی از خودشان هم شیرین تر است. درست مثل انتظار برای بعضی اتفاق ها.
اخطار میداد طولانیه توی دو تا پیام فرستادم:rolleyessmileyanim:
وقتی آن اتفاق افتاد، وقتی افتاد و تمام شد و دیگر تکاپویی برای رسیدن به آن دلخواه نماند تازه در می یابیم که بی قراری ها و بی تابی ها برایش دلپذیر تر بوده تا خود آن اتفاق. انگار داشتن آرزو هم در عالم خیال و رویا شیرین تر است، راحت تر، بی قید و بند تر و رویایی تر. حتی اگر محال ترین آرزوی دنیا را هم داشته باشیم دنیای رویاها ممکنش می کند. انگار یک خوش بینی، شاید خوش خیالی، یک امید، درونت زنده می شود که باز دست از آن نمی کشی. حتی اگر بدانی انتظار و خیال رسیدن به آن آرزو از خودش شیرین تر است.